233. Okuma serüveninden daima keyif al

Miniğim... Artık çok sık yazmıyorum daha önce açıkladığım nedenlerle... Hem artık ortak bir günlüğümüz de var şimdilik benim yazıp senin resimlediğin. Yakın zamanda tam tersine de dönüşebilir bu durum ki bu da tam olarak 233. dilekle ilintili. Artık sadece bazı kilometre taşlarını bu bloga aktarıyor olacağım ve bunu kaçıramazdım. Söylüyorum: Kasım 2022 itibariyle okumaya başladın! Zaten yaklaşık bir senedir yazmayı bazen sağdan sola, kimi zaman ise harfleri ters kullanarak deneyimliyordun ama okuma konusunda hiç bu kadar yol kat etmemiştin. Bu seni inanılmaz heyecanlandırıyor ve mutlu ediyor, kendinle gurur duymanı sağlıyor. Hazır buralardayken son zamanlarda seni bir başka iyi hissettiren şeyi de yazıvereyim. Jimnastik. Hafta sonu en iyi arkadaşlarınla katıldığın jimnastik sınıfı senin hem bedenini hem de özgüvenini güçlendiriyor. Bu arada biz iki haftalığına İstanbul'daydık ailece ve Kozyatağı'ndaki evin tadilatı başladı. Bodrum'daki ev de aynı şekilde tadilatta, iki hafta kadar sonra taşınacağız. İki yıl sonra yine bir yılbaşı arifesi, yorucu ama heyecanlı günler bizi bekler. Haftaya Tüyap'ta imza günüm var, yaklaşık 10 yıl sonra! Ben gideceğim, siz baba-kız takılacaksınız. Mutlu Mesut'u da tamamladım ve yayınevlerine gönderdim. Şimdilik havadisler böyle. Öpüyorum bal kuşum.

Dönüş yolunda Milas

Günlüğümüzden bir sayfa

İstanbul'a gidiş yolu

191. İlk evini unutma

Çiçeğim, sana bu satırları Bomonti'deki evden yazıyorum. Bugün taşındık. Taşınmak zor bir şey. Pandemide daha da zor. Ama yeni ev, heyecanı ve umuduyla birlikte geliyor. Üstelik yılbaşı yaklaşmışken... Alışmak öte yandan, biraz zaman alır. Hem semt hem ev değiştirmek... Önümüzde bir de şehir değişikliği var. Sağlık olsun, hepsi olur. Bugün anneannen ve deden sağ olsunlar hemen gelip toparladılar bizi. Yarın da teyzen gelecek. İyi ki varlar Milakuş. 

Ayrıldığımız ev senin doğduğun evdi. Orada çok anımız var. Senin ilklerin orada yaşandı hep. İlk adım, ilk yemek, ilk sözcük, ilk arkadaş, ilk okul, il komşu, ilk bahçe. Ve o göknar ağacımız. Onunla da vedalaştık bugün, Betül teyzeyle de... Dileğim ilk evini hep hatırlaman...

Bu arada bugün aynı zamanda Melek abladan fotoğrafların da geldiği gündü. Hepsi çok güzel.

189. Bodrum evinde mutlu ol

Çiçeğim, 1 ay olmuş yazmayalı... Niye ihmal ettim burayı anlamadım. Birçok belirsizlik ve rutin vardı, belki de o yüzden canım yazmak istemedi. Ama şimdi önemli gelişmeler var. Geçen hafta biz gözümüzü karartıp Bodrum'a gittik. Ya şimdi ya hiç diye düşündük çünkü Covid-19 aldı başını gidiyor. Yine kısıtlamalar, yasaklar başladı. Durum ve vaka sayısı geçen kıştan bile beter. Neyse gittik ve kararımızı -zor da olsa- verdik. Gümüşlük'te havuzlu bir villayı 1 seneliğine kiraladık. Hem köyiçinde hem şehre çok yakın, çok tatlı bir ev. Şimdi iki hafta içinde önce Bomonti'ye sonra da Bodrum'a taşınıcaz. Heyecanlı günler, yorucu saatler bizi bekliyor ama değer. O ev bizim için bir deneme sürüşü olacak. Bakalım Bodrum'lu olmak nasıl bir şeymiş... Senin de orada mutlu olmanı diliyorum güzelim, şans yanımızda olsun da bu pandemide kazasız belasız taşınalım inşallah. Belki bir sonraki yazı oradan olur.

20. Yaz sonu soğuk su içme

Güzel kızım,
Sonunda taşındık işte. Ve tam da o gün annen hastalandı! Buraya ilk sabah babanın beni çektiği fotoğrafı koyuyorum. O sırada boğazım çok ağrıyordu. Şimdi de nezle, halsizlik, kırgınlık şeklinde devam ediyor. Toparlamam gereken çok şey varken, mecburen yatıyorum. Beni o Anthill'deki Carrefour'dan içtiğim son soğuk su mahvetti. Sana "terli terli soğuk su içme" demiyorum bak, sonbahar başladı mı soğuk su içme yeter. Yoksa o tatlı, minik boğazların şişer ve ben çok üzülürüm. Şimdi bile hasta olduğum için iştahım biraz kesildi diye canım sıkkın. İnşallah seni fazla etkilemiyordur bu durum ve umarım ilaçsız atlatmayı başarırım.

Evimiz, hala bir çok eksiği olmasına rağmen çok güzel oldu. Seninle burada yaşayacağımız her anı iple çekiyorum. Taşındığımız gün, deden, anneannen, teyzen, Esra teyzen, babannen ve halan da buradaydı ve sağ olsunlar bize çok yardım ettiler. Yarın da yine anneannen, teyzen ve benim teyzem gelecekler. Zink'le yani teyzemle taşınmanı da çok istiyorum meleğim. O benim için de Filiz için de anne yarısından bile öte, nev-i şahsına münhasır bir insan, özel bir kişiliktir. Canım Ziynet teyzem. 

Öpüyorum pembe yanaklarından. 

19. İçini ferah tut

Kızım, bir tanem... Yine bir haftayı geçti sana yazamayalı. Bu haftam detaylı ultrasona dair kaygılar ve ev tadilatıyla ilgili streslerle doluydu. Sana kavuşmak için saatleri saydım desem yeridir. Endişe ve tedirginlikler hamilelik sürecinin olmazsa olmazı bunu anladım. Sadece hamilelik değil galiba, bir bebek rahmine düştüğü andan itibaren bir anne için kaygılar başlıyor ve çocuk kaç yaşına gelirse gelsin son bulmuyor. Anneliğin hamurunda olsa gerek bu. Kontrolden önceki gece tam bir parça da olsa huzur bulmuş, kendimi "Allah'a emanet" diyerek telkin etmiştim ki gecenin bir vakti baban bu konuda gerginliğini benimle paylaştı. Oysa o zamana kadar hiçbir şey dememişti bu konuda. Neyse ki endişelerimiz boşunaymış. Sen iyiymişsin çok şükür. Bugünkü dileğim, gerçekleştirmesi biraz zor dileklerden. Çünkü kaygılardan kaçış yok bu hayatta. Yine de içini bir parça da olsa ferah tutmak, seni rahatlatacak ve sana iyimserlik aşılayacak. Allah'a emanetsin kızım. 

Yarın taşınıyoruz. Bin tane aksilik çıkmasına rağmen moralimi bozmamaya çalışıyorum. Hep kendime, doktor kontrolünü iyi bir şekilde atlatırsam taşınmayla ilgili hiçbir sorunu kafama takmayacağımı söyleyip durmuştum. Sonuçta bunlar basit sorunlar ve her şeyin bir çözümü var. Sen yanımızda ol yeter. Seni seviyoruz.

Yolun yarısındayız tatlım!