230. Özle beni

Vay be Milakuş! İlk kez buraya bir şey yazmadan geçirdiğim bir ay oldu geçen Mayıs. Zaten Haziran'ın da sonlarına yaklaşıyoruz. Yazmaya yanaşmamamın nedenlerini düşündüm ve buldum. Artık seninle zaten her şeyi konuşabiliyorum, seninle ilgili dileklerimi yüzüne karşı da söyleyebiliyorum ve bunun üzerine konuşuyoruz. Çok çok büyüdün, arkadaşım oldun artık. Binlerce şükür. O nedenle buralara eskisi kadar sık uğramayabilirim ama tamamıyla da bırakmış değilim. Ara ara yine yazacağım, fotoğraf koyacağım elbet. Burası benim için çok özel bir sığınak, senin içinde de gelecekte bir hazine olacağına eminim. Burada hem toplumsal olaylar var hem senin biricik hayat maceran. Çok kıymetli.

Mayısı kısaca bir özetlemek gerekirse... Teyzenler İstanbul'dan, sen ve ben Bodrum'dan Ören'e gittik ve anneannenle dedene büyük bir sürpriz yaşattık. 7 saat boyunca süren baş başa yolculuğumuz da çok güzeldi.

Sonra dedenlerle birlikte Bodrum'a döndük ve üç gece bizde kaldıktan sonra hep beraber İstanbul'a gittik. Baban burada kaldı. İki haftadan fazla bir süre boyunca Pendik'teydik. Arkadaşım Füsun'un düğünü vardı. Mesko dayının ise duası... 

Bir ay kadar önce döndük tekrar Bodrum'a. Okula başlar başlamaz salgın bir hastalığa yakalandın, kusmalı ateşli. Sen ve sınıftan 8 arkadaşın. Neyse ki atlattınız. Sonra mezuniyet gününüz düzenlendi. En yakın üç arkadaşın, Kiraz, Derya ve Mila mezun oldu, seneye yoklar okulda. Aslında senin de ay hesabıyla ilkokula gitme hakkın vardı ama sınıfın en küçüğü olacaktın ve biz bir sene daha anaokulundan yana yaptık tercihimizi. Mizacını göz önüne aldık bu seçimi yaparken. Umarım iyi bir karadır. Geçen hafta da okul 1 hafta tatile girdi, biz de Pişi'nin doğum günü vesilesiyle arkadaşlarını eve çağırdık. Havuza girdiniz, çok eğlendiniz. Ben bu cuma iki günlüğüne İstanbul'a gidiyorum, siz babanla baş başa kalacaksınız. Küçük baba kız yaramazlıkları yapıp çok eğleneceğinize eminim ama yine de beni özle küçüğüm.

229. 23 Nisan ruhunu kaybetme

Güzelim, bir tanem. 

Bahar iyiden iyiye geldi artık, hiç üşümüyoruz evde. Dışarıda güneşten oturamıyoruz bazen. Dün denize girenler vardı Gümüşlük sahilde. Biz henüz cesaret edemedik. Yeniden üşütmenden korkuyorum, tam hastalık mevsimi geride kalmışken. Bugün 25 Nisan 2022. Bodrum'a taşınalı bugün tam bir sene oldu. Gelir gelmez alıştığım, düşünülenin aksine koca kış hiç sıkılmadığım ama bolca üşüdüğüm, hala yabancısı olduğum ama çok sevdiğim Bodrum bir yanda, tüm sevdiklerimin içinde yaşadığı, sonsuz aşkım, canım İstanbul diğer yanda. Aslında çok özlemeye bile fırsat vermeden gittik, geldik İstanbul'a, ailemiz, arkadaşlarımız da geldiler, kaldılar. Şimdilik bu iki yurtlu hayat hoşuma gidiyor, senin de bir sıkıntın yok. Kozyatağı'ndaki ev de yerleşince, Asko evine de taşınınca sanırım düzenimiz iyice oturacak. 

Sen bu aralar okulunla aşk yaşıyorsun. Yoksa Derya ile mi diyeyim! Şaka bir yana burada güzel arkadaşlarının olması içimi çok rahat ettiriyor. Benim de Emelim var, bitmeyen romanım var, bu ikisi yeter. Geçmiş 23 Nisan Çocuk Bayramın kutlu olsun yavrum. Okulda doyasıya kutladın, sonra da arkadaşının doğum gününde eğlendin. Dileğim yetişkinliğinde bile 23 Nisan'ı aynı coşkulu hislerle kutlaman.

208. Bana güven

Bebeğim, anneliğin daha doğrusu ebeveynliğin zorlu dönemeçleri var. İlk üç sene yorgunluk, uykusuzluk gibi fiziksel meydan okumalar yoğunluktayken, üç yaş sonrası psikolojik sınavlar öne çıkıyor. Sen de büyüdükçe sohbetlerimizde senin soruların ve yorumların yönlendirici olmaya başlıyor. Ve hayatta çocuğunla konuşmanın zor olduğu bazı konular var. Din, ölüm, cinsellik gibi... Bir şekilde bu konular gündeme geldiğinde sana anlatabileceğim kadarını anlatmaya çalışıyorum. Biraz daha büyüdüğünde sana karşı daha açıklayıcı ve net olacağımı söylüyorum. Bana güven. Hep yaptığın gibi... İlişkimize toz değmemesi, hayatımdaki önceliklerden en önemlisidir kuzum.

Not: Yarın ilk yatılı misafirlerimiz geliyor. Leylalar 1 gece bizde kalacak.

204. Pişi aramıza katılsın

 Memim!

Şu an sana bu satırları Bodrum'daki bahçemizde çimlerin üzerine uzanmış yazıyorum. Sen babanla bizim sokakta bahçelerinde inek, koyun ve tavuklar olan eve gittiniz. Yenidoğan kuzuyu görmeye ve bahçelerinden sebze, tavuklarından yumurta almaya. 25 Nisan Pazar günü geldik buraya ve 26 Nisan'da yani dün tam kapanma kararı alındı perşembe gecesinden bayramın bitişine kadar tam 17 gün. Son anda kaçtık diyebilirim yani, sayılar ve durumlar fena ama bu yazının konusu onlar değil, yeterince korona yaşadık! Gerçekten çok mutluyum, çok mutluyuz burada. Evi ve bulunduğumuz lokasyonu çok seviyorum.  Dün sana buradan bir bebek aldım, ismini İda koyduk, Bodrum'daki hayatımıza bizimle birlikte başladı o da. Darısı Pişi'nin başına... Haydi bu seferki dileğim de bu olsun.

Bu arada dün yürüyüş yaparken ayağımı burktum ve bileğim  davul gibi şişti! O da nazar boncuğumuz olsun... 

Not: Şimdi geldiniz ve sen daha önce hiç görmediğimiz renklerde bir kelebeğin fotoğrafını çekiyorsun, daha ne isterim... 

İstanbul'da görmek için km'lerce kat ettiğimiz gelinciklerin
evin önünden fışkırması...

Bu yazıyı yazdığım yer.

Mesko ve kuzenler köşem

Kamuflaj kelebek

198. Sevdiklerinden uzaklaşacak olmak seni üzmesin

 Canımm benim canımm...

Bodrum'a gidiş tarihimiz belli oldu.  5 Nisan. O zamana kadar bol bol ailemizle bir arada olma fırsatı yaratmaya çalışıyorum. Teyzen, kuzenlerin, annene ve deden, halan, babane ve deden, arkadaşların, benim arkadaşlarım... Hepsi ayrı ayrı kıymetliler. Bu arada pandemi devam ediyor. Sayılar hala çok yüksek ama büyüklerin çoğu aşılandı. İnişli çıkışlı bir psikolojideyim ben de. Mesko dayın hala ve her daim içimi kanatıyor ilk günkü gibi, gidecek olmanın stresi, Covid, ekonomik belirsizlikler derken aslında hepimiz bir kasvet bulutunda çırpınıyoruz. Baharat Sınıfı'nın çıkış tarihi de sonbahara ertelendi. Biraz moralim bozuldu ona da. Ama iki yeni kitaba başladım, sonra bahsedeceğim bundan. 

Sen bu arada iyisin çok şükür, mutlusun ve akıllısın. Eylül için Bodrum Çocuklar Evi'ne kaydını yaptırdık. Kontenjan açılırsa öncesinde de gidebilirsin belki. Dilerim, Bodrum nedeniyle sevdiklerinden uzak kalacak olman senin için bir yara olmaz. Gerçi uzun aralar vermeye niyetim yok İstanbul'a. Hayat seninle güzel bebeğim, iyi ki bizimlesin. 

197. Gümüşlük'te mutlu ol

 Melekkom, 

İşte Bodrum'daki evden ilk yazım sana... Henüz göç etmedik ama 1 haftalığına yerleştirmeye, tanışmaya, kaynaşmaya geldik. Yarın da dönüyoruz biricik İstanbul'a. Dileğim, burada mutlu olman ama sen zaten gelir gelmez sevinçle coşmaya başladın. Zaten genelde minik bi Polyannasın, sanırım bu özellik benden sana geçmiş. Baban karamsarlar karamsarı çünkü. Ev, bahçe, muhit, köy, çarşı, sahil o kadar güzel ki... Burayı, Gümüşlük'ü o kadar sevdik ki... Ve seninle yapacak o kadar çok şey var ki burada, düşündükçe içim heyecanla doluyor. Burası taze bir nefes oldu hepimize, başladığı gibi güzel devam etsin. Nisanda görüşürüz Bodrum.

İstanbul'da ancak Mayıs ayında ve kmlerce yol
kat ettikten sonra bulabildiğim gelinciğin Bodrum'da
Şubatta yol üstü kaldırımlarında karşıma çıkması...

Evden yürüyerek 15 dakikada ulaştığımız
Kadıkale sahili.

Evden yürüyerek yine 15 dakikada
ulaştığımız Gümüşlük sahili

Bodrum merkez Starbucks önü.

Evde ilk gece.

Dış kapıyı açınca gözümün gördüğü.

Canım benim.

193. Anneannen ve dedenle uzun zaman geçir

Pıçırım!

Geçen hafta baban ve eşyalar Bodrum'a gitti. Araya hafta sonu sokağa çıkma yasağı da girdiği için toplam 6 gece anneannenlerde kaldık. Senin için eğlenceli, benim içinse ne yalan söyleyeyim dinlendirici bir haftaydı. Dedenle de anneannenle de özel bir iletişimin var, ikisiyle de farklı tatta deneyimler yaşıyorsun ve buna bayılıyorum. Umarım daha uzun yıllar bir arada oluruz ve artık rahatça sarılabileceğimiz günler yakındır. Bit artık Covid 19!

Bu arada Bomonti artık oturdu iyice, sevmeye de başladım gitgide yerleşmeye, benimsemeye ve yaşamaya başladıkça, emek verdikçe kenarına, köşesine. Artık Bodrum için gün sayma vakti. Ama kar geliyormuş bu hafta ve bil bakalım kimin doğum günü kapıda... :)

 

189. Bodrum evinde mutlu ol

Çiçeğim, 1 ay olmuş yazmayalı... Niye ihmal ettim burayı anlamadım. Birçok belirsizlik ve rutin vardı, belki de o yüzden canım yazmak istemedi. Ama şimdi önemli gelişmeler var. Geçen hafta biz gözümüzü karartıp Bodrum'a gittik. Ya şimdi ya hiç diye düşündük çünkü Covid-19 aldı başını gidiyor. Yine kısıtlamalar, yasaklar başladı. Durum ve vaka sayısı geçen kıştan bile beter. Neyse gittik ve kararımızı -zor da olsa- verdik. Gümüşlük'te havuzlu bir villayı 1 seneliğine kiraladık. Hem köyiçinde hem şehre çok yakın, çok tatlı bir ev. Şimdi iki hafta içinde önce Bomonti'ye sonra da Bodrum'a taşınıcaz. Heyecanlı günler, yorucu saatler bizi bekliyor ama değer. O ev bizim için bir deneme sürüşü olacak. Bakalım Bodrum'lu olmak nasıl bir şeymiş... Senin de orada mutlu olmanı diliyorum güzelim, şans yanımızda olsun da bu pandemide kazasız belasız taşınalım inşallah. Belki bir sonraki yazı oradan olur.