191. İlk evini unutma

Çiçeğim, sana bu satırları Bomonti'deki evden yazıyorum. Bugün taşındık. Taşınmak zor bir şey. Pandemide daha da zor. Ama yeni ev, heyecanı ve umuduyla birlikte geliyor. Üstelik yılbaşı yaklaşmışken... Alışmak öte yandan, biraz zaman alır. Hem semt hem ev değiştirmek... Önümüzde bir de şehir değişikliği var. Sağlık olsun, hepsi olur. Bugün anneannen ve deden sağ olsunlar hemen gelip toparladılar bizi. Yarın da teyzen gelecek. İyi ki varlar Milakuş. 

Ayrıldığımız ev senin doğduğun evdi. Orada çok anımız var. Senin ilklerin orada yaşandı hep. İlk adım, ilk yemek, ilk sözcük, ilk arkadaş, ilk okul, il komşu, ilk bahçe. Ve o göknar ağacımız. Onunla da vedalaştık bugün, Betül teyzeyle de... Dileğim ilk evini hep hatırlaman...

Bu arada bugün aynı zamanda Melek abladan fotoğrafların da geldiği gündü. Hepsi çok güzel.

190. Hayalimden de güzel olduğunu bil

Annelikte vicdan azabından kaçış yok galiba Milakuş. Ne yaparsan yap... Mesela bir çocuğum daha olsa ayrı, olmasa ayrı açılardan sana haksızlık yapıyorum endişesi. Şu taşınma döneminde mesela, yeterince ilgileniyor muyum seninle, oynuyor muyuz istediğin kadar çok düşüncesi... Ya da Bodrum'a gitme kararı senin için iyi mi kötü mü tedirginliği... Bitmez bu...

Neyse sen şimdi buraya büyük harflerle yazacaklarıma odaklan ve bunu hiç unutma.

BENİM İÇİN HAYAL ETTİĞİMDEN ÇOK DAHA GÜZELSİN, ÇOK DAHA İYİSİN. TEŞEKKÜR EDERİM ANLAYIŞIN, AKLIN VE NAİF KALBİN İÇİN. SEN DÜNYAMI, HAYATA BAKIŞIMI DEĞİŞTİRDİN. PAYLAŞTIĞIMIZ HER AN İÇİN ŞÜKÜRLER OLSUN.

189. Bodrum evinde mutlu ol

Çiçeğim, 1 ay olmuş yazmayalı... Niye ihmal ettim burayı anlamadım. Birçok belirsizlik ve rutin vardı, belki de o yüzden canım yazmak istemedi. Ama şimdi önemli gelişmeler var. Geçen hafta biz gözümüzü karartıp Bodrum'a gittik. Ya şimdi ya hiç diye düşündük çünkü Covid-19 aldı başını gidiyor. Yine kısıtlamalar, yasaklar başladı. Durum ve vaka sayısı geçen kıştan bile beter. Neyse gittik ve kararımızı -zor da olsa- verdik. Gümüşlük'te havuzlu bir villayı 1 seneliğine kiraladık. Hem köyiçinde hem şehre çok yakın, çok tatlı bir ev. Şimdi iki hafta içinde önce Bomonti'ye sonra da Bodrum'a taşınıcaz. Heyecanlı günler, yorucu saatler bizi bekliyor ama değer. O ev bizim için bir deneme sürüşü olacak. Bakalım Bodrum'lu olmak nasıl bir şeymiş... Senin de orada mutlu olmanı diliyorum güzelim, şans yanımızda olsun da bu pandemide kazasız belasız taşınalım inşallah. Belki bir sonraki yazı oradan olur.