203. Mutlu bir doktor ol

Evet bebeğim dün hastaneye gittik ve babanla benim iyileştiğimiz, doktor tarafından da onaylandı. Koronayı yendik yani ailecek. Binlerce kez şükürler olsun. Bu süreçte çok tatlı doktorlarla iletişim kurduk. Sen de onların muayenelerini dikkatle izledin. Eve gelince de: "Anne ben büyüyünce doktor olucam, böylece siz hasta olunca hastaneye gitmemiz gerekmez, ben sizi muayene ederim" dedin. Ne tatlı bir dilek. Ne yalan söyleyeyim, seçeceğin mesleğe karışmayı asla düşünmesem de hayalimde doktor olman vardı hep. İnşallah eğer gerçekten istiyorsan ve mesleğini yaparken mutlu olacaksan, olursun. Bu da iyileşmiş, şımarık annenin gizli bir dileği olsun. Ve sana çok yakışacağına eminim bu arada. 

201. Bu günler geçsin ve Bodrum'a gidelim

 Kuşum...

201. dilek hakkımı bu kez ailemiz için kullanmak istiyorum. Bu Corona belasından bir an önce sapasağlam kurtulup köyümüze gitmeyi her şey den çok istiyorum şu an. Baban da yakalandı maalesef ve sen ikimizin arasında perişan oluyorsun. Bu akşam 6. akşam, 38 derece ateşle yazıyorum bu satırları. Babanda ateş yok, evin ve senin sorumluluğunu o aldı. Anneanneler, babaneler yemek taşıyor. Ve en ama en önemlisi senin hiçbir şeyin yok. Sadece biraz zayıfladın, iştahın gitti. Yaklaşık 1 hafta sonra atlatmış olacağız inşallah. Yeter ki hastaneye düşmeden bitsin bu süreç. Senin bu günlerde yaşının üstünde anlayışlı ve olgun tavrına gözlerim doluyor. O küçücük omuzlarına istemeden yüklediğimiz zorunluluklar için kahroluyorum. "Seninle yatmayı çok özledim anne" derken sesinin titremesi içime dokunuyor. Seni kocaman, sınırsızca öpmeyi çok ama çok özlüyorum. Geçecek bebeğim. Motorları maviliklere süreceğiz.

200. Yeniden sarılalım

 

Corona testim pozitif çıktı. Tek dileğim, sana yeniden
doya doya sarılabildiğim günlere kavuşmak.

193. Anneannen ve dedenle uzun zaman geçir

Pıçırım!

Geçen hafta baban ve eşyalar Bodrum'a gitti. Araya hafta sonu sokağa çıkma yasağı da girdiği için toplam 6 gece anneannenlerde kaldık. Senin için eğlenceli, benim içinse ne yalan söyleyeyim dinlendirici bir haftaydı. Dedenle de anneannenle de özel bir iletişimin var, ikisiyle de farklı tatta deneyimler yaşıyorsun ve buna bayılıyorum. Umarım daha uzun yıllar bir arada oluruz ve artık rahatça sarılabileceğimiz günler yakındır. Bit artık Covid 19!

Bu arada Bomonti artık oturdu iyice, sevmeye de başladım gitgide yerleşmeye, benimsemeye ve yaşamaya başladıkça, emek verdikçe kenarına, köşesine. Artık Bodrum için gün sayma vakti. Ama kar geliyormuş bu hafta ve bil bakalım kimin doğum günü kapıda... :)

 

189. Bodrum evinde mutlu ol

Çiçeğim, 1 ay olmuş yazmayalı... Niye ihmal ettim burayı anlamadım. Birçok belirsizlik ve rutin vardı, belki de o yüzden canım yazmak istemedi. Ama şimdi önemli gelişmeler var. Geçen hafta biz gözümüzü karartıp Bodrum'a gittik. Ya şimdi ya hiç diye düşündük çünkü Covid-19 aldı başını gidiyor. Yine kısıtlamalar, yasaklar başladı. Durum ve vaka sayısı geçen kıştan bile beter. Neyse gittik ve kararımızı -zor da olsa- verdik. Gümüşlük'te havuzlu bir villayı 1 seneliğine kiraladık. Hem köyiçinde hem şehre çok yakın, çok tatlı bir ev. Şimdi iki hafta içinde önce Bomonti'ye sonra da Bodrum'a taşınıcaz. Heyecanlı günler, yorucu saatler bizi bekliyor ama değer. O ev bizim için bir deneme sürüşü olacak. Bakalım Bodrum'lu olmak nasıl bir şeymiş... Senin de orada mutlu olmanı diliyorum güzelim, şans yanımızda olsun da bu pandemide kazasız belasız taşınalım inşallah. Belki bir sonraki yazı oradan olur.

187. Bacağındaki yara geçsin

Miniciğim, 

Bacağının iç kısmında 2 ay kadar önce elips şeklinde bir yara çıktı. 2 doktor, 2 ayrı teşhis (egzama-mantar) ve 2 farklı merhemle ilerledik ancak bir sonuç alamıyoruz. Tam geçer gibi oluyor yeniden alevleniyor, alerjik bir şey mi bilemiyorum ancak çok canım sıkılıyor bu duruma. Gerçi doktor önemli bir şey olmadığını belirtti ve verdiği merhemi iki hafta daha kullanman gerekiyor tedavi için ama çok kaşınıyor ve seni rahatsız ediyor diye üzülüyorum. Umarım yakın zamanda geçer, kurtuluruz.

Şu zamana kadar maske takmama konusunda
kesin kararlıydın, biz de ısrar etmedik takman konusunda
ama bir anda fikir değiştirip hevesle takmaya başladın
nedense. Neyse isabet oldu bu dönemde.

Bu tıbbi dileğin ardından yine tıbbi ama daha ciddi meselelere gelelim. Covid'de çok ciddi bir artış söz konusu. Henüz havalar bile soğumadı ama vaka sayıları katlanıyor. Her gün yakın çevrede birilerinin hastalandığını duyuyorum. Hatta dün Efsane'nin de pozitif çıkmasıyla Pendik'te herkese (bizimkilere) test yapıldı. Umarım kimseye bulaşmamıştır. Ama bu illet sanki birgün hepimizin yakasına yapışacak gibi gelmeye başladı. Ne yapacağız bilmiyorum. Keşke aniden bir mucize olsa aşı çıksa ve dünyaca kurtulsak bu kabustan. Keşke siz, yani tüm çocuklar fiziksel ya da psikolojik olarak yaralanmadan bitse bu iş. Keşke...

172. Sevdiklerinden en fazla 2 ay ayrı kal

Kuzucuğum, 

Bugün Ramazan Bayramının son günü. Ülkede genel olarak yarından itibaren bir normalleşmeye doğru gitme havasının eseceği düşünülüyor. Vaka ve kayıp sayıları azaldı ama sonuçta hala çözümsüz bir koronavirüs gerçeğiyle başbaşayız. Yani normalleşme değil de hep söylenen "yeni normal"e geçme olacak yaşayacaklarımızın adı. Haziran başında yasakların kalkacağı tahmin ediliyor. Seyahat ve çocuklara sokağa çıkma yasakları... Bizim Bodrum'a 4 Haziran'da uçak biletimiz var ama onu kullanmaya cesaret edebileceğimizi sanmıyorum. Karayoluyla gidip Ören'de bir gece konaklamalı mola planımız da var ama bilmiyorum nasıl olur. Dedenler izin belgesi aldılar ve 2 Haziran'da gidiyorlar, belki onların peşine takılırız. Bodrum'da ev fiyatları hem doların yükselmesi hem de müstakil hayat tarzının trend olmasıyla maalesef arttı. Büyük şanssızlık... Ama ne yapalım, belki sonbaharda tekrar deneriz şansımızı. İki hafta önceki teyzenin ziyaretinden sonra yarın da ilk kez halan gelecek. 3 aydan fazla oldu onu görmeyeli... Sonrasında da ev ilaçlanacağı için anneannenlere gideceğiz kalmaya, teyzen de gelecek. Onları da görmeyeli 2 buçuk ay oluyor. Bodrum'a yerleşsek bile bu kadar uzun ara vermezdik. Haydi dileğim bu olsun senin için. Sevdiklerinden daha uzun ayrı kalma inşallah. Bol bol özlem gidermeli 2 gün bizi bekler. Tatlı rüyalar.

Sokağa çıkma yasağı sebebiyle birbiriniz dışında
 kimseyi görmeden geçirdiğimiz ilk ve umarım son bayram!

Minimum sosyal hayat, güçlenen aile bağları,
özlenen insanlar,sadelik ve doğaya yakınlık anlamında
bizim için Bodrum'daki hayatın bir provası oldu bu süreç aslında.

Ekin ve site parkı iyi ki var. İkiniz de bu süreci
fazla etkilenmeden yaşayan şanslı azınlıktaki
çocuklardansınız.

170. Haziran başında Bodrum'da ol

Kuşum, haberler iyi yönde. Salgın gerilemeye başladı, vaka ve can kaybı sayısı düşüyor. Genel bir pozitif hava dalgası sardı herkesi. Ama evde ve tedbirli olmaya devam tabii. Anneannenleri, teyzenleri, tüm akrabalarımızı, arkadaşlarımı çok özledim. Acaba Bodrum'a taşınırsak da bu yakıcı özlem duygusuyla baş başa mı olacağım her an... Biraz da orada yaşayacağım hislerin provası oldu bu süreç. O özlemle yaşamaya alışmak için gerçekten oradaki hayatımı çok sevmem gerekecek. Bakalım zaman ne gösterecek? Ev bakabilmek için uçuşların açılmasını bekliyoruz. Bu arada bu evimize de hakkıyla veda ediyoruz. Doya doya her köşesinde zaman geçirmek için de bir fırsat oldu bu süreç... Sahip olduklarımızın, özgürlüğümüzün kıymetini anlamamıza neden olduğundan bahsetmiştim zaten, bir de ne kadar dayanıklı olduğumuzu hatırlattı. Aile içi bağlarımızı da güçlendirdiğini söyleyebilirim. 

Neyse umarım ülkemizde ve tüm dünyadaki olumlu yönde gelişmeler devam eder ve bayramdan sonra mesela Haziran başında Bodrum'a gidebilecek kadar iyileşiriz. Bugünkü dileğim de bu olsun.

23 Nisan'da balkonu süsledik.

168. Renklerini koru

Meleğim,

Soğuk, yağmurlu bir pazar sabahı, sen yanımda telefonun haritasına bakarken yazıyorum bu yazıyı. Gerçi günün pazar olmasının bir önemi ya da özelliği kalmadı bugünlerde. Tarihler, sayılar, umutlar, üzüntüler, özlemler birbirine karıştı. Dünden itibaren 0-20 yaşa da sokağa çıkma yasağı geldi. 65+ zaten uzun zamandır çıkmıyordu. Yani demek oluyor ki seninle uzunca bir süre sadece bahçede ve bizim sokak çevresinde takılacağız. Gerçi zaten öyle yapıyorduk. Bekliyoruz. Ailece, sülalece, hatta tüm dünya insanları olarak bekliyoruz. Bu günler geçecek biliyorum. Bunu yaşamamız gerekiyormuş demek ki. Kayıplarımız olmasın yeter ki, iyi anlamda bir şeyler çıkaracağımız kesin bu salgından. En önemlisi de aslında ne kadar mutlu olduğumuzu fark etmek olacak. Eminim ki insanlar bundan sonra doğaya karşı daha saygılı olacak, hayvanlara daha çok şefkat duyacak, gereksiz tüketim yapmayacak ve ailesine daha çok, sıkı sıkı sarılacak. 

24 saati bir arada geçirdiğimiz bugünlerde seni daha iyi tanımak ve her gün yeniden keşfetmek, bana en iyi terapi. Hafızan o kadar şaşırtıyor ki beni... Bazen benim bile unuttuğum olayları hatırlamana inanamıyorum. Her an yeni bir oyun kurabilirsin. Yaratıcılığın sıra dışı. Ve bazen olaylarla ilgili öyle bağlantılar kuruyorsun ki akıl süzgecinden geçirip, büyüleniyorum. Ama aynı zamanda duygusallığın ve kırılganlığın seni çok özel kılıyor. Benim gökkuşağımsın sen. Renklerini koru her zaman dilerim. Şimdi olan bir şeyi aktarayım. Ben bunu yazarken sen masada kuşburnu reçeli ve ekmek yiyordun. Sonra bana dönüp dedin ki: Anne güzel geçiyor! Bi yandan konuşalım mı? Seni seviyorum bebeğim.

167. Biz yaşlanırken yanımızda yaş al

Canım kızım,

Korona hayatımızı, dünyanın dönüş hızını, günleri, geceleri, insanları ve doğayı tamamen değiştirdi. Karantinadayız. Market ve eczane dışında bir yere çıktığımız yok. Uzun süre de bu böyle devam edecek belli ki... Bu arada Venedik'te balıklar yeniden ortaya çıktı, tavşanlar parklara geri döndü, karbon salınımı azaldı. Ve bir virüs sayesinde dünya kendini temizlemeye başladı. Doğa, yıllardır hunharca kullanıp ondan söküp aldıklarımızı geri almanın yolunu buldu bir şekilde. Diğer yandan vaka ve kayıp sayısı artmaya devam ediyor bizde de. Biliyorum ki sen bugünleri merak edip neler yaşandığını öğrenmek istediğinde internette çokça rapor, haber ve araştırma bulacaksın ileride. Hatta ben de her akşam kısa notlarla Korona Günlükleri tutuyorum. Umarım bir süre sonra aşı ve ilaçlar bulunur ve onları seninle birlikte okuruz. Ben şimdi, sen yukarıda uyurken içimden geçenleri yazmak istedim sadece.

Birkaç gündür burnun tıkalıydı ve bu gece uyurken kuru kuru öksürdün, bittik babanla. Biliyorum bu bir soğuk algınlığı. Ama son dönemde hassasiyetimiz öyle çok arttı ki sana karşı. Kaygılıyım kuşum. Büyüdüğünü görmek, seninle tatillere gitmek, yeni evimize yerleşmek, sevdiklerimizle yeniden buluşmak istiyorum. Ve fakat bugünler çok da umut vadetmiyor. İnsan geleceğe özlem duyar mı? Duyuyorum. Genç kız olup seninle karşılıklı kahve içmelere, kitaplardan bahsetmelere, filmler izlemelere özlemim. Uzayan kollarınla bana sıkı sıkı sarılmana dair hayallerim... Bazen "Hayata güven, akıp gidecek, akışa güven" diye geçirip içimden rahatlıyorum bazen de panik halde umutsuzluk çukurunun en dibini görüyorum. Senin için de korkmaya başlıyorum o vakitler. Ama neyse ki virüs çocuklara zarar vermiyor. Bunu biliyoruz, tutunduğumuz tek dal da bu zaten. 

Dışarıda kayıp bir bahar akıp giderken içeride seninle oynayınca birden bir leylak açıyor buralarda. Gülümseyince sen papatyalar fışkırıyor tazecik topraklardan. Al güller, mor salkımlar taşıyor bahçelerden sen beni öpünce. Sen kızgınken koskoca duvarlar un ufak oluyor öfkenden. Bu hastalıktan korkuyorum evet ama beni koruyan bir korku bu galiba, yoran değil. Seni şimdi doya doya yaşarken korkunun grisini bir kenara itmeyi başarıyorum. Sana, sevgine ve hayatın o kendinden yanmalı, devinimli haline güveniyorum. Geçecek bu günler diyorum. Sağlıklıyız ve bir aradayız önemli olan bu. Biz yaşlanalım sen de bizim yanımızda yaş al kuzucuğum. En büyük dileğim, her zaman bu olacak. Bir pandeminin içinde, doğurup dünyaya getirdiğim sana bakarken başına gelecek tüm dertlerden duyduğum suçluluk duygusu, aramızdaki o özel şeyi düşününce hafifliyor. Yine de sebebin oldum kuşum, getirdim seni buralara, şimdi önümüzde gözle görünmeyen canavarlar. Umarım bu yazıyı okuduğunda insanlar dünyaya, toprağa ve tüm canlılara saygılı bir yaşamı benimseyebilmiş olur. Belki bu günler, o günlerin gelebilmesi içindir. 

evdekal

166. Minnettar ol

Milakuşum... Sıra dışı zamanlardan geçiyoruz. Çin'de sene başında çıkan Corona virüsü dünyayı ele geçirdi adeta. Avrupa kırılıyor. Özellikle İtalya. Her gün binlerce vaka çıkıyor, yüzlerce kişi hayatını kaybediyor. Birçok ülkede karantina var, havaalanlarında kapılar kapatıldı. Bizde de geçen hafta ilk vaka çıktı. Şu an vaka sayısı 18. Bakalım bir sonraki yazımda kaç olacak... Herkes endişeli ve panik halde olanları izliyor. Okullar kapatıldı. Mümkün olduğunca evde kalmaya, zorunlu kalmadıkça dışarı, özellikle de kalabalık yerlere gitmemeye yönlendiriliyor insanlar.

Ve bu kaos ortamında bizim evin satışının gerçekleşmesi ne acayip bir şeydir. Sonunda oldu, kafamızdaki rakama yakın bir tutarla bu evdeki maceramızın sonuna geldik. Sen burada doğdun, büyüdün ve bu ev benim için özellikle o sebepten çok önemli. Tadını çıkardık ama yeterince. Artık başka yollara düşme, başka keyifler tatma zamanı. Bodrum hayalimiz var. Onu daha sonra anlatacağım. Ancak şimdi dileğimi yazıp uyuyacağım. İnsan bazen etrafındaki küçük şeylerin onu ne kadar şanslı kıldığını unutuyor. Bazen yoksunluklar daha derin düşünmeyi kolaylaştırıyor. Ben de birçok şey için ne kadar minnettar olduğumu hatırladım bu zamanda. Öncelikle sağlıklı olduğumuz için, soframıza gelen yiyecekler için, dilediğimde sıcak suyla alabildiğim duş için, temiz suyu doyasıya içebildiğim için, senin neşen, babanın gücü için, hiç kesilmeyen elektrik için, internet için, sana bunları yazabildiğim ve ailelerimizi dilediğimiz an görebildiğimiz için minnettarım. Sen de ol.

İlk bisikletin için dedene minnettar olduğuna eminim!