191. İlk evini unutma

Çiçeğim, sana bu satırları Bomonti'deki evden yazıyorum. Bugün taşındık. Taşınmak zor bir şey. Pandemide daha da zor. Ama yeni ev, heyecanı ve umuduyla birlikte geliyor. Üstelik yılbaşı yaklaşmışken... Alışmak öte yandan, biraz zaman alır. Hem semt hem ev değiştirmek... Önümüzde bir de şehir değişikliği var. Sağlık olsun, hepsi olur. Bugün anneannen ve deden sağ olsunlar hemen gelip toparladılar bizi. Yarın da teyzen gelecek. İyi ki varlar Milakuş. 

Ayrıldığımız ev senin doğduğun evdi. Orada çok anımız var. Senin ilklerin orada yaşandı hep. İlk adım, ilk yemek, ilk sözcük, ilk arkadaş, ilk okul, il komşu, ilk bahçe. Ve o göknar ağacımız. Onunla da vedalaştık bugün, Betül teyzeyle de... Dileğim ilk evini hep hatırlaman...

Bu arada bugün aynı zamanda Melek abladan fotoğrafların da geldiği gündü. Hepsi çok güzel.

190. Hayalimden de güzel olduğunu bil

Annelikte vicdan azabından kaçış yok galiba Milakuş. Ne yaparsan yap... Mesela bir çocuğum daha olsa ayrı, olmasa ayrı açılardan sana haksızlık yapıyorum endişesi. Şu taşınma döneminde mesela, yeterince ilgileniyor muyum seninle, oynuyor muyuz istediğin kadar çok düşüncesi... Ya da Bodrum'a gitme kararı senin için iyi mi kötü mü tedirginliği... Bitmez bu...

Neyse sen şimdi buraya büyük harflerle yazacaklarıma odaklan ve bunu hiç unutma.

BENİM İÇİN HAYAL ETTİĞİMDEN ÇOK DAHA GÜZELSİN, ÇOK DAHA İYİSİN. TEŞEKKÜR EDERİM ANLAYIŞIN, AKLIN VE NAİF KALBİN İÇİN. SEN DÜNYAMI, HAYATA BAKIŞIMI DEĞİŞTİRDİN. PAYLAŞTIĞIMIZ HER AN İÇİN ŞÜKÜRLER OLSUN.

189. Bodrum evinde mutlu ol

Çiçeğim, 1 ay olmuş yazmayalı... Niye ihmal ettim burayı anlamadım. Birçok belirsizlik ve rutin vardı, belki de o yüzden canım yazmak istemedi. Ama şimdi önemli gelişmeler var. Geçen hafta biz gözümüzü karartıp Bodrum'a gittik. Ya şimdi ya hiç diye düşündük çünkü Covid-19 aldı başını gidiyor. Yine kısıtlamalar, yasaklar başladı. Durum ve vaka sayısı geçen kıştan bile beter. Neyse gittik ve kararımızı -zor da olsa- verdik. Gümüşlük'te havuzlu bir villayı 1 seneliğine kiraladık. Hem köyiçinde hem şehre çok yakın, çok tatlı bir ev. Şimdi iki hafta içinde önce Bomonti'ye sonra da Bodrum'a taşınıcaz. Heyecanlı günler, yorucu saatler bizi bekliyor ama değer. O ev bizim için bir deneme sürüşü olacak. Bakalım Bodrum'lu olmak nasıl bir şeymiş... Senin de orada mutlu olmanı diliyorum güzelim, şans yanımızda olsun da bu pandemide kazasız belasız taşınalım inşallah. Belki bir sonraki yazı oradan olur.

188. Evine bir daha hırsız girmesin

 Kuzucuğum,

Dün gece evimize hırsız girdi. Biz iyiyiz çok şükür, para alıp çıktı. Ama tedirginlik, moral bozukluğu ve korku bıraktı içimize. Dileğim kısa ve net; bir daha böyle bir deneyim yaşamaman. Seni çok seviyorum. İzmir depremi oldu birkaç gün önce. İçim karardı. Mesut'u özlüyorum. Corona'dan korkuyorum. Depremle yıkılıyorum ve şimdi de bu hırsızlık. Gerçekten hayatımın en zor yılı oluyor. Bundan sonrakiler bunu aratmasın.

187. Bacağındaki yara geçsin

Miniciğim, 

Bacağının iç kısmında 2 ay kadar önce elips şeklinde bir yara çıktı. 2 doktor, 2 ayrı teşhis (egzama-mantar) ve 2 farklı merhemle ilerledik ancak bir sonuç alamıyoruz. Tam geçer gibi oluyor yeniden alevleniyor, alerjik bir şey mi bilemiyorum ancak çok canım sıkılıyor bu duruma. Gerçi doktor önemli bir şey olmadığını belirtti ve verdiği merhemi iki hafta daha kullanman gerekiyor tedavi için ama çok kaşınıyor ve seni rahatsız ediyor diye üzülüyorum. Umarım yakın zamanda geçer, kurtuluruz.

Şu zamana kadar maske takmama konusunda
kesin kararlıydın, biz de ısrar etmedik takman konusunda
ama bir anda fikir değiştirip hevesle takmaya başladın
nedense. Neyse isabet oldu bu dönemde.

Bu tıbbi dileğin ardından yine tıbbi ama daha ciddi meselelere gelelim. Covid'de çok ciddi bir artış söz konusu. Henüz havalar bile soğumadı ama vaka sayıları katlanıyor. Her gün yakın çevrede birilerinin hastalandığını duyuyorum. Hatta dün Efsane'nin de pozitif çıkmasıyla Pendik'te herkese (bizimkilere) test yapıldı. Umarım kimseye bulaşmamıştır. Ama bu illet sanki birgün hepimizin yakasına yapışacak gibi gelmeye başladı. Ne yapacağız bilmiyorum. Keşke aniden bir mucize olsa aşı çıksa ve dünyaca kurtulsak bu kabustan. Keşke siz, yani tüm çocuklar fiziksel ya da psikolojik olarak yaralanmadan bitse bu iş. Keşke...

186. Kuaförden mutlu ayrıl

Kısa ama öz bir dilek: Kuaförden her çıkışında kendini mutlu hisset ve kararından pişman olma. Çünkü kesim ya da boya ve hatta fön, asla sadece bir saç değişikliği değildir kadın için. Hayat oyununda önemli bir taşın hareketidir ve bunun sonucu her şeye sirayet eder. O memnuniyet, kendine güveni getirir, kendine güven başarıya götürür, mutluluk kadının saçının telinden sevdiklerine yansır ve sadece o değil, hayat da güzelleşir.

Ben bunları niye yazdım? Çünkü beraberce kuaföre gidip saçlarımızı ciddi boyutta kestirdik. Daha doğrusu seninkini ben bahçede kestim, izin vermediğin için kuaföre. Senin ilk lülelerin gitti, bana farklı bir hava geldi. Ve iyi ki...

185. Hayırlısıysa bir kardeşin olsun

Ekim geldi tatlım, biz de İstanbul'a geri döndük. Ev bulamadık, gerçi var üç tane aklımızda ama karar veremedik. Kasımdaki ikinci gidişe kadar beklemedeyiz. Doğru evle o zaman karşılaşacağımızı umuyorum. Bodrum, koşuşturmalı ve eğlenceli geçti. Kah ev baktık, kah denize girdik. Uzun saatler araba kullandım, kaldığımız evlerde günlük işler derken tatil sayılamayacak bir seyahatti. Dönüşte ise İstanbul'daki evimizi satın aldık. İçine ilk girdiğimiz andan itibaren iyi hissettiren bir evdi zaten. Bomonti'de, senin ilk karnıma düştüğün muhitte. Karna düşmek deyince... Bu ara ikinci bebek fikrini düşünmeye başladım. Bir kardeşin olması fikri kulağa ne hoş geliyor. Tabii ki zorlukları var, dezavantajları var şu çekirdek ailemizdeki herkes için. Ama güzellikleri biliyorum ki ağır basıyor. Ya şimdi ya hiç diyeceğim bir noktadayım, yarın bunun için bir adım atacağım. Hayırlıysa olsun derim, dilerim.

184. Hayalindeki eve er ya da geç sahip ol

Minik meleğim, işte sonunda Bodrum'dayız. Planlanandan 6 ay sonra ve hiç akla gelmeyecek sarsıntılardan geçip... Bu, ikinci gecemiz. Gümüşlük'te en tepede, senin deyiminle "muhteşem manzaralı" bir evde kalıyoruz 5 gece. Daha sonra Güvercinlik'te denize sıfır bir evde kalıcaz 3 gece. Ev bakmaya başladık bugün. Bilemiyorum nasıl bir ev var kaderimizde... Her gün bir semte bakmayı planladım. Bugün Gümüşlük ve Yalıkavak'a baktık. Yarın Bitez, Konacık bölgesi, Cumartesi Ortakent, Pazar Turgutreis, Pazartesi okuluna bakıp Güvercinlik'teki eve taşınmaca, Salı Güvercinlik, Çarşamba Bodrum merkez mahalleler ve Perşembe dönüş. Gelirken 2 gece molayı Ayvalık'ta vermiştik, dönüşte de Ören'de vereceğiz o molayı. Bize bol şans! Senin için bugünkü dileğim ise hayalindeki eve bir gün mutlaka kavuşman...

183. Küçük bir çocuğun varken büyük bir acı yaşama

 Milakuş...

Bu sabah kalktım seninle, ben kahvaltı hazırlarken sen de oynuyordun kendi kendine. Telefonuma bakınca Mito dayının bir mesaj attığını gördüm. Mesko'nun sevdiği bir grup olan Pinhani'den bir şarkı göndermiş tam onu anlatıyor diye. Dinledikten sonra alt üst oldum. Şarkının ismi "Dünyadan Uzak". Kahvaltıda gözyaşlarımı tutamadım ve senden de gizleyemedim. Sen de bana şu soruyu sordun. "Anne neden gözyaşları akıyor oradan?" Gerçekten bir annenin yas tutarken acısını yavrusundan gizlemeye çalışması öyle güç ki... Bunu yaşamamanı diliyorum bebeğim. Yıllar sonra bunu okuduğunda, "annem o yaz ne zor zamanlar yaşamış" dersin sanırım. Seni seviyorum.

182. O elbiseyi torunuma giydir

Yavru kuşum, aynı gün içinde peş peşe iki dilek hakkımı da kullanıyorum. Bu ikinci çok kısa zaten ama unutmadan paylaşmak istedim. 2 yaş doğum gününde giydiğin Minnie elbisen eline geçti geçen gün ve dedin ki: "Anne bunu sakla sen, ben de kızıma giydiricem."  İnşallah kuşum giydirirsin ve ben de o günleri görürüm.

181. Her mevsim başında bu çekimi benimle tekrarla

 

Meleğim, 1 Eylül'de Melek Dizdar Birinci isimli tatlı fotoğrafçı ablanla bir çekim gerçekleştirdik. Gerçekten masal gibiydi. 300 karenin arasından kendi seçip düzenledi üstteki fotoğrafı. Ben de 20 tane seçip ona gönderdim düzenlemesi için. Yaklaşık 2 ay sonra bana gönderecek. İşte ham hallerinden de birkaç örnek sana.

Dileğim ve hayalim bu çekimleri her mevsim başlarında tekrarlayabilmemiz. Şahane bir anı olur çiçeğim. Çünkü biz her mevsimi ayrı severiz değil mi...

180. Hem kuzen hem arkadaş olmaya devam et Leyla ile

Çiçeğim, iki gün önce 1 Eylül'de profesyonel bir fotoğraf çekimi yaptırdık ikimiz. Aslında aile çekimi olacaktı ama baban pek sıcak bakmadı bu fikre o nedenle anne-kız çekimi oldu bizimki. Çok istediğim bir şeydi o objektifin karşısında olmak, nedenlerini sonra açıklayacağım, fotoğraflar bir çıksın da ayrı bir post açarım ona. Bugünün konusu başka. Bugünün konusu Leyla.

İkinizin de 3 yaş sınırlarında gezmenizle birlikte ilişkiniz de boyut atladı bence. Hem birbirinizle iletişiminiz hem de bağınız güçlendi. Bizim de Esra ile çay sohbetlerimiz uzadı böylece! Birlikte oyunlar oynuyor, şakalaşıyor, muhabbet ediyorsunuz. Birbirinizle telefonda konuşmayı talep eder oldunuz. Bizden bağımsız özel bir ilişkiniz var. Bu ilişkide abla kardeş rolleri de var, arkadaşlık da var. Leyla da nazik, tatlı, akıllı ve sevecen bir kişilik. İkinizin daima böyle birbirinize destek olarak büyümenizi istiyorum ve sadece kuzen değil arkadaş olmanızı da diliyorum. Benim bu konuda hem iyi ve kötü tecrübelerim var. Neyse şu anda kesmek zorundayım çünkü Paw Patrol'ü açmam için başımın etini yiyorsun!

179. Ekin'le arkadaşlığın hiç bitmesin

Kuşum... 

Bugün bir milattı diyebilirim. Ekin'ler geldi ve siz iki saat boyunca yetişkinlere danışmadan kendi kendinize çatışma olmadan, gayet uyumlu ve eğlenerek oyunlar oynadınız. Bu oyunlar arasında kurallı oyunlar da vardı. Benim için büyüme göstergesi bu işte. Hem arkadaşını çok sevdiğin için onu kırmamaya dikkat etmen, birbirinizi idare etmeniz,  hem de benzer zevkleriniz olduğu için çok eğlenmeniz o kadar hoşuma gitti ki... Ekin'i ben de çok seviyorum. Her zaman favori arkadaşın oydu benim için. Umarım hep görüşmeye ve böyle iyi anlaşmaya devam edersiniz.

Bu fotoğraftaki ağaç da "Dünyanın en hızlı büyüyen ağacı".
Birkaç ayda 10 cm'den buralara kadar geldi ama ince gövdesi
onu daha fazla taşıyamadı ve bügün bu fotoğraf çekildikten
birkaç dk sonra devrildi. Hayat...

178. Bu romanımı eline al

Minik kuşum... Pandemi sırasında bir şeyler yazmaya başlamıştım, öncesinde de İzzet dayımın çatı katında hazırladığı sülalemizin önemli fotoğraflarından oluşan müze odayı görünce bununla ilgili yazmalıyım demiştim. Mesko'yu kaybetmek, üstelik onun da o çatı katındaki yan odada yaşaması... Temel olarak da acıdan uzaklaşmaya çalışma güdüsü, kendimi yeni bir romanın içinde bulamama neden oldu. İyi ki... İyi ki kafamda bu düşünce, kalbimde bu his belirdi de yazıyorum, yazabiliyorum, bir amacım var, bir hedefim, bir dileğim var.

Hedefim Mesko'mun birinci yılına bu kitabı yetiştirmek ve bunu ona satır satır okumak her ziyaretimde. Belki yetişmez bilemiyorum. Ama dileğim bu kitabın er ya da geç basılması ve senin avuçlarında onu görebilmek. Buraya diğer yazdığım kitap için de benzer bir dilekte bulunmuştum ve gerçek oldu, basılmasına az kaldı. Umarım burasının sihri bu kitap için de işe yarar.

177. Arabayı senin kullanacağın uzun yollarımız olsun

Canım... Bir hafta yoktuk, dün geldik. Ayvalık'a gittik arabayla. Seni çok özlemişlerdi babanenler, pandemi ile birleşince 6 aydır görmüyorlardı. Benim de ilk uzun yol deneyimimdi ve çok rahat geçti. Bunda senin de payın büyük. Yol boyunca hiç sıkılmadın. Şarkılarla, muhabbetle geçti. İnşallah ileride şoför koltuğunda senin olacağın uzun yollarımız olur ve babanla ben de senin için iyi bir yol arkadaşı oluruz.

Bu seyahat senin için çok iyi oldu, eğlendin, güldün, yüzdün. Halanla güzel zaman geçirdin. Benim içim ise çoğunlukla hüzün doluydu. Mesut'u düşünüp durdum, anılarımızı Ören'deki, geçen sene Küçük Ev'deki rakı sofralarını.. Off acılıyım kızım ve nasıl toparlanacağım bilmiyorum, belki de bir yanım artık hep acılı kalacak. 

176. Hoş gör

Kuzucuğum...

Yarın bayram. İlk kez bir bayramın tadı acı. Karnım ağrıyor, gözlerim doluyor düşündükçe eksikliği, boşluğu. Onsuzlukla kıvranan Mito ile Niko dayılarının, yengemin ve İzzet dayımın yarınki acısını iliklerimde hissediyorum elimden hiçbir şey gelmeyerek... 

Ben son 2 aydır, daha önce yaşamadığım büyüklükte bir kayıpla karşı karşıya olduğum için istemeden sana karşı sabırsız ve biraz ilgisiz davranmış olabilirim bebeğim. Beni hoş görür müsün? Hayatın boyunca ihtiyacı olan herkesi hoş görür müsün... Ne yapacağımı bilemez bir haldeyim. Bu acı ile yaşayacağız, başka çare yok, anılara tutunacağız. Hayat böyle bir şey. Dua edeceğiz ve şükredeceğiz.

Bu arada sen yarım gün Mi Casa'da yaz okuluna başladın Ekin ile. Zaten çok sevdiğim bir okuldu, orada kısa bir süreliğine de olsa zaman geçirecek olman çok değerli. Ekin ile birlikte gittiğin için çok mutlusun sen de. İki hafta sürecek bir program ama belki iki hafta daha uzatırız. Sonra da okullar açılıyor gerçek anlamda. Tabii pandemi devam ederken nasıl olacak bilemiyorum. Şimdilik ilk dönem seni herhangi bir okula gönderme planım yok. Umarım yılbaşından sonra, Bodrum'da başlarsın.

Ve sen benim güzel kızım, öpücüklü, gülücüklü, darılmalı, sarılmalı anne-kız yolculuğumuzda hep farklı ve özel olan karaktersin. Ben oldukça sıradanken sen bir kartalın nasıl ses çıkardığını biliyorsun mesela ya da eski model arabaları ayırd edebiliyor, bir papağan için kısaca konuşuyor demek yerine sesleri taklit ediyor diyebiliyorsun. Harikasın, canımsın. 

175. Mevsim eksilmesin hayatından

Milakuşum...

Karantina ile kaçırdığımız bahar mevsiminden sonra, Mesko'nun aniden gidişi ve bizi paramparça edişi ile yazı da yitirdik artık. Bir önemi kalmadı güneşin, denizin, kumun... Gitmeyi düşünmüyoruz bir yere, içimizden gelmiyor. Eylülde belki ev bakmaya... O hayatını kaybetti, biz bir yaz kaybetmişiz ne olur... Yaz başında öldü Mesko, doğum gününden 1 hafta önce. Kimbilir ne heyecanlıydı, yaz geldi ve pandemi hafifledi diye. Son mesajında "Çok mutluyum, dükkanlar açık, hava da miss..." yazmıştı. Umarım gittiği yerde daha mutludur. Işıklar içinde huzurla uyusun. Elbet birgün buluşacağız. Dileğim, hayatından bir mevsim eksiltecek acılar ve felaketler yaşamamandır canım kızım. 

Dün tam 3 buçuk yaşında oldun
benim güzel kelebeğim. Allahım daha
nice yaşlarını göstersin inşallah.

174. Hayatında erken kayıplar olmasın

Milam...

Hayatımın en büyük, en acı kaybını yaşadım geçen ay. Bu yılın en mutlu günü dediğim günün ertesinde Mesko dayını kaybettik. Hala yazarken gerçekliğine inanamıyorum. Aniden uçtu gitti aramızdan melek kalpli canım Mesko'm. https://birbebekbinbirdilek.blogspot.com/2017/12/89-uzun-uyu.html Burada onu anlatmıştım sana. Nasıl da hayatı seven, her anın tadını çıkaran, sevdiklerine sevdiğini göstermesini iyi bilen bir insandı o. Geçen yaz Ören'de plajda üçümüz ne güzel zaman geçirmiştik. Artık tanıyordun ve çok seviyordun onu. Allah'ım da çok seviyormuş, erkenden aldı. Geriye çok büyük bir acı ve dolu dolu anılar kaldı. Ne yapacağımı, bu yokluğa nasıl alışacağımı bilmiyorum. 

 

Dileğim, böyle genç yaşta bir kayıp yaşamaman. Allah hepimize sabır ve sıralı ölüm versin. Mesut dayının mekanı cennet, ruhu şad olsun, nurlar içinde uyusun.

173. Bir gün hayalindeki arabaya kavuş

Meleğim,
Yavaş yavaş normale, daha doğrusu yeni normale dönüyoruz. Koronavirüs riski bitmedi ama yayılımı oldukça azaldı. Vaka sayısı 900'lerde şu sıralar. Tedbirli bir şekilde sosyal hayata dönüyoruz. Seyahat yasakları ve sokağa çıkma yasakları kalktı, kreşler açıldı. Biz Bodrum'a henüz gidemedik çünkü burada bakmamız gereken evler, yapmamız gereken yatırımlar var ve biraz acele etmeliyiz ekonomik açıdan. Uçak biletimiz vardı aslında ama cesaret edemedik. Arabayla gitmeyi düşünüyoruz, Ören'de mola verip...

Araba demişken... Dün çok enteresan bir gündü. Sabah yeni arabamızı aldık, sonra, muhtemelen kışın taşınacağımız evi seçtik ve eve dönüp teyzenlerle mangal yaptık. Gerçekten, evde tedirginlikle geçen aylardan sonra ilaç gibi geldi bu buluşma. Sanırım 2020'nin en mutlu günü dündü. Dileğim ise benim 42 yaşında yaşadığım şeyi senin de bir gün yaşayabilmen, hayalindeki arabaya kavuşman.

Muhabbet, etler ve rakı nefisti.

Kırmızı Jeep'ime ikimiz de görür görmez
aşık olduk.

172. Sevdiklerinden en fazla 2 ay ayrı kal

Kuzucuğum, 

Bugün Ramazan Bayramının son günü. Ülkede genel olarak yarından itibaren bir normalleşmeye doğru gitme havasının eseceği düşünülüyor. Vaka ve kayıp sayıları azaldı ama sonuçta hala çözümsüz bir koronavirüs gerçeğiyle başbaşayız. Yani normalleşme değil de hep söylenen "yeni normal"e geçme olacak yaşayacaklarımızın adı. Haziran başında yasakların kalkacağı tahmin ediliyor. Seyahat ve çocuklara sokağa çıkma yasakları... Bizim Bodrum'a 4 Haziran'da uçak biletimiz var ama onu kullanmaya cesaret edebileceğimizi sanmıyorum. Karayoluyla gidip Ören'de bir gece konaklamalı mola planımız da var ama bilmiyorum nasıl olur. Dedenler izin belgesi aldılar ve 2 Haziran'da gidiyorlar, belki onların peşine takılırız. Bodrum'da ev fiyatları hem doların yükselmesi hem de müstakil hayat tarzının trend olmasıyla maalesef arttı. Büyük şanssızlık... Ama ne yapalım, belki sonbaharda tekrar deneriz şansımızı. İki hafta önceki teyzenin ziyaretinden sonra yarın da ilk kez halan gelecek. 3 aydan fazla oldu onu görmeyeli... Sonrasında da ev ilaçlanacağı için anneannenlere gideceğiz kalmaya, teyzen de gelecek. Onları da görmeyeli 2 buçuk ay oluyor. Bodrum'a yerleşsek bile bu kadar uzun ara vermezdik. Haydi dileğim bu olsun senin için. Sevdiklerinden daha uzun ayrı kalma inşallah. Bol bol özlem gidermeli 2 gün bizi bekler. Tatlı rüyalar.

Sokağa çıkma yasağı sebebiyle birbiriniz dışında
 kimseyi görmeden geçirdiğimiz ilk ve umarım son bayram!

Minimum sosyal hayat, güçlenen aile bağları,
özlenen insanlar,sadelik ve doğaya yakınlık anlamında
bizim için Bodrum'daki hayatın bir provası oldu bu süreç aslında.

Ekin ve site parkı iyi ki var. İkiniz de bu süreci
fazla etkilenmeden yaşayan şanslı azınlıktaki
çocuklardansınız.

171. Anneler Günü'müz hep böyle bir arada geçsin

Bebeğim...

Bugün Anneler Günü. Bana hayatımda yaşadığım en güzel duyguları tattıran, beni güçlendiren, bir insanla gerçek anlamda "bir" olduğumu hissettiren bir şey annelik. Her gün, her saniye şükrettiren, göz dolduran, hayal kurduran, heyecanlandıran bir şey senin annen olmak. İyi ki... Bugün sen annenleydin ama ben ve baban olamadık. Çünkü korona günleri devam ediyor. Seneye yine geçen seneki gibi hep beraber kutlamak mümkün olur diye umuyorum. Seni hapur hupur öpüyorum minik kolalam, gün ışığım.

Not: Yılbaşına kadar bu evde olmak üzere anlaştık.

170. Haziran başında Bodrum'da ol

Kuşum, haberler iyi yönde. Salgın gerilemeye başladı, vaka ve can kaybı sayısı düşüyor. Genel bir pozitif hava dalgası sardı herkesi. Ama evde ve tedbirli olmaya devam tabii. Anneannenleri, teyzenleri, tüm akrabalarımızı, arkadaşlarımı çok özledim. Acaba Bodrum'a taşınırsak da bu yakıcı özlem duygusuyla baş başa mı olacağım her an... Biraz da orada yaşayacağım hislerin provası oldu bu süreç. O özlemle yaşamaya alışmak için gerçekten oradaki hayatımı çok sevmem gerekecek. Bakalım zaman ne gösterecek? Ev bakabilmek için uçuşların açılmasını bekliyoruz. Bu arada bu evimize de hakkıyla veda ediyoruz. Doya doya her köşesinde zaman geçirmek için de bir fırsat oldu bu süreç... Sahip olduklarımızın, özgürlüğümüzün kıymetini anlamamıza neden olduğundan bahsetmiştim zaten, bir de ne kadar dayanıklı olduğumuzu hatırlattı. Aile içi bağlarımızı da güçlendirdiğini söyleyebilirim. 

Neyse umarım ülkemizde ve tüm dünyadaki olumlu yönde gelişmeler devam eder ve bayramdan sonra mesela Haziran başında Bodrum'a gidebilecek kadar iyileşiriz. Bugünkü dileğim de bu olsun.

23 Nisan'da balkonu süsledik.