153. Günleri aydınlat

Kuzucuğum, bugün cuma, okulda 4. haftanın sonu ve bugün ilk kez seni bıraktığımda öğretmeninin kucağına koşarak bana bye bye yaptın. Geri dönüp seni alacağıma eminsin, öğretmenine güven duyuyorsun. Bravo canım kızım aferin sana. Seninle gurur duyuyorum. Cesaretin, uyumluluğun ve istikrarın inanılmaz. Teşekkür ederim bu süreci böyle güzel yönetmemize izin verdiğin için. Dileğim, hayatının her döneminde cesaret, uyumluluk ve istikrarla sevdiklerinin ve seni sevenlerin günlerini aydınlatman.

Sen daha birkaç aylıkken bu bloga "bir günümüz"ü anlatmış, rutinlerimizi bir bir yazmıştım. Şimdi neredeyse 3 yıl sonra okulun başlamasıyla yine bir rutinimiz oluştu. Ama bu sefer o kadar farklı ki... İkisi de öyle güzel ki... Şimdi de yeni günlük rutinimizi anlatayım sana:

8:00-8:30 arası kalkıp bizim odaya geliyor, bizi uyandırıyorsun. 

Giyiniyoruz, çişimizi yapıyoruz. 

Ben bir bardak ılık, limonlu su içiyorum. 

Senin saçını yapıp akşamdan hazırladığım çantanı alıyorum ve çıkıyoruz. 

Yürüyerek ve sohbet ederek okula varıyoruz. 

Seni okula bıraktıktan sonra parktaki parkurda müzik dinleyerek yarım saat yürüyorum. 

Sonra eve gelip meditasyon yapıyorum. 

Kahvaltı yaparken bir bölüm Friends izliyorum.

Biraz sosyal medya.

Sonra bir şeyler yazıyorum.

13:00 gibi seni almaya gidiyorum ya da baban gidiyor.

Gelince bir atıştırmalık yerken Peppa Pig izliyorsun. Ben de kahve içiyorum.

Günlük ihtiyaçlarımıza göre ya bir AVM'ye ya pazara gidiyoruz ya da evde oyun oynuyoruz.

16:30 gibi parka çıkıyoruz. Benimle ya da babanla gidiyorsun.

18:00 gibi dönüyoruz. Ben yemek hazırlıyorum sen de oyuncaklarınla oynuyorsun.

19:00 gibi yemek yiyoruz ailece.

Babanla oyun oynuyorsun ya da beraber belgesel izliyorsunuz.

Ben duş alıyorum bu arada. Sonra seni yıkıyorum.

Saçlarımızı kurutuyoruz. Yatağa geçip seçtiğimiz 2 kitabı okuyoruz.

20.30 gibi ışıkları kapatıp yanına uzanıyorum ve sen uyuyuncaya kadar yanında kalıyorum.

İşte böyle. Ne harika di mi? Çok şükür.

152. Güçlü bir insan ol

Minik kuşum... İşte o gün geldi. Seni okuluna bırakıp, öğretmenlerine emanet edip, kalbimi de orada bırakıp çıktım. Büyük bir boşluk hissiyle adımlarımı geri geri atarak uzaklaşırken senin aslında ne kadar büyüdüğünü düşündüm. Neler başardığını, başardığımızı hatırladım birlikte. Seninle gurur duydum içimde. Kulaklıklarımı takıp Rain Man soundtrack'i eşliğinde yürüdüm her zaman birlikte gezdiğimiz parkta. Sonra eve geldim ve meditasyon yaptım. 21 günlük meditasyonun ilk günü de bugüne denk geldi. Kahvaltımı yaptım, kahvemi içerken yazıyorum bunları. sen 12'de yemek yiyeceksin ve ben de seni almak için çıkacağım. Dileğim bugün kısa: Güçlü bir insan olman. Kendini tanıman ve kendine yetmen. Zorluklarla baş edebilmen benim güzel kızım.

Sınıfta arkadaşlarınla...

Çok sevdiğin Tuğba öğretmeninle...

Bu arada daha sen birkaç aylıkken karar verdiğim gibi, emzirme bitince o dövmeyi yaptırdım ve Mila kolyesini, ileride sana vermek için sakladım. Dövme yaptırmaya ikimiz gittik ve tüm süreç boyunca yanımdaydın, çok da olgun ve tatlıydın. Hatta sen de kuş dövmesi yaptırmak istedin. Belki 18'ine basınca, ne dersin?

151. Okulunu sev

Benim canım, biricik Mila'm. Sen dokunmaya kıyamadığım miniminnacık bir bebekken ne zaman büyüdün de sırtında çantanla okul yolunu tutmaya başladın... Ebeveyn olmak öyle deli bir macera ki seni her dönemeçte yepyeni sorular ve harika cevaplarla başbaşa bırakıyor. Daha dün emzirmeyi nasıl bırakacağımı düşünüp dertlenirken şimdi o çok uzakta kalan bir anı sadece. 2 hafta önceki dileğim gerçek oldu, 1 haftada bez sorunumuz çözüldü. Çok rahat bir şekilde söylüyorsun, dışarıda bile konforluyuz portatif lazımlık sayesinde. Bir tek gece kaldı, onu da zamanla hallederiz diye düşünüyorum.

Şimdi gündemimiz ise okul. 1 haftadır gidiyorsun, yarın 2. haftan başlıyor. Isınma turları çok da güzel geçiyor diyemem. Her gün ağladın. Kah beni görünce, kah benden bahsedilince, kah bir arkadaşın anne diye ağlayınca... Zamanla alışacaksın ve seveceksin diye umuyorum, bunu diliyorum bu gece.