152. Güçlü bir insan ol

Minik kuşum... İşte o gün geldi. Seni okuluna bırakıp, öğretmenlerine emanet edip, kalbimi de orada bırakıp çıktım. Büyük bir boşluk hissiyle adımlarımı geri geri atarak uzaklaşırken senin aslında ne kadar büyüdüğünü düşündüm. Neler başardığını, başardığımızı hatırladım birlikte. Seninle gurur duydum içimde. Kulaklıklarımı takıp Rain Man soundtrack'i eşliğinde yürüdüm her zaman birlikte gezdiğimiz parkta. Sonra eve geldim ve meditasyon yaptım. 21 günlük meditasyonun ilk günü de bugüne denk geldi. Kahvaltımı yaptım, kahvemi içerken yazıyorum bunları. sen 12'de yemek yiyeceksin ve ben de seni almak için çıkacağım. Dileğim bugün kısa: Güçlü bir insan olman. Kendini tanıman ve kendine yetmen. Zorluklarla baş edebilmen benim güzel kızım.

Sınıfta arkadaşlarınla...

Çok sevdiğin Tuğba öğretmeninle...

Bu arada daha sen birkaç aylıkken karar verdiğim gibi, emzirme bitince o dövmeyi yaptırdım ve Mila kolyesini, ileride sana vermek için sakladım. Dövme yaptırmaya ikimiz gittik ve tüm süreç boyunca yanımdaydın, çok da olgun ve tatlıydın. Hatta sen de kuş dövmesi yaptırmak istedin. Belki 18'ine basınca, ne dersin?