196. Kara doy

 Bir tanecik kuşum...

Baban bir kez daha Bodrum'a gitti. Biz de anneannenlerde kaldık 5 gece, bir de teyzenleydi. Güzel geçti. Babanın döneceği gün kar başladı, biz de eve geçtik. Dün çok fazla kar yağdı, biz de ailece evin ordaki parka çıktık. Bol bol kartopu oynadık ve Japon bir kardankadın yaptık! Karda oynamanın mutlulukla ilgisi olmalı! İnsanı çocukluğuna götürüyor sanırım. Şanslıysak İstanbul'da senede bir kez yaşadığımız bir eğlence bu. Bodrum'a yerleşirsek belki o da olamayacak. Gerçi hava durumunu takip edip kar yağışına göre seninle İstanbul'a kaçmayı planlıyorum. :) Dün çok yorulduk, çok güldük. Senin de kara doyduğun günlerin bol olsun bebeğim.

195. Sağlığın değerini bil

Bir tanecik yavru farem...

Geçen gün kulak ağrım ve peşinden çıkan boynumdaki beze için birkaç saatliğine hastanedeydik. Ciddi bir sorun yok, antibiyotikle geçecek diye umuyorum. Orada çeşitli tetkikler istenirken, o birkaç saat içinde hayatının aslında nasıl bir anda alt üst olabileceğini düşünüyor insan. Yakındığı tüm sorunlar önemini yitiriyor, öncelikler değişiyor, zaman farklı bir boyutta akıyor. İstediğin tek şey o hastaneden kötü bir haber almadan çıkmak oluyor. Uzun vadede en büyük dileğimin gerçek olmasını ummak...Yani senin büyüdüğünü , ayaklarının üzerinde durduğunu, hatta evlenip bizi anneanne-dede yaptığını görmek olan duam. Bir oh çekip hastaneden ayrılırken şükrettim ve sana da teşekkür ettim yavrum. O 3 saat boyunca hastanede sabırla, bize hiçbir zorluk çıkarmadan, kendini oyalamayı başararak beklemen paha biçilemez. Varlığın en güzel hediyem, en büyük şansımdır. Bugünkü dileğim ise, sağlığın için bir farkındalığın olması ve şükretmeyi unutmaman olsun.

Bu bahar gibi kış gününde, sen babanla babanede, ben de
tutuk boyunla dinlenmedeyken gökyüzü pembe oldu.
Hayatın güzelliği ve sağlığın değerine bir kadeh şarap kaldırmak
istedim ama yapamam antibiyotik yüzünden! SAĞLIĞIMIZA BEBEĞİM...

194. Büyük resme bak

 Bir tanem, canımın içi, hayatımın ışığı...

Bugün tamtamına 4 yaşında oldun... Seni kucağıma, daha doğrusu karnıma aldığım andan beri hayatım değişti, kalbim genişledi. Sana olan sevgim; zamandan bağımsız, hiçbir kalıba sığmayan, kendine özgü ve aklımın almayacağı bir şekilde büyüyor seninle birlikte. İyi ki doğdun bebeğim. Gerçekten iyi ki benimlesin, daha çook uzun yıllar da birlikte olalım inşallah.

Bu yıl doğum günün Mesko dayının acısı zerre soğumamışken, pandeminin soğuk gölgesi altında çekirdek ailece seni mutlu etmek adına yaptığımız küçük bir kutlamadan ibaretti. Geceden sen uyurken kağıttan süsler hazırladım, balonları şişirdik ve yapıştırdık, hediyeleri günlerce dolapta sakladık ve sen bildiğin halde bunu sabırla bekledin. 

Sonuçta bir şeyler planladım işte az ya da çok. Ama yolunda gitmedi pek çoğu. Yaptığım  pasta çok kötü oldu, sabah uyanıp sevinçle süslemelere ve hediyelere koşmadın, saçını istediğim gibi yapmadın, videoya tıkladığımı sanıp tıklamadım mum üflerken, mumlar eridi. babanla küçük bir tartışmamız oldu vs. Ama ben bunlara takılmadım. Eskiden olsa muhakkak moralim bozulur, yüzüm düşerdi. Ama şimdi devam ediyorum, bana devam etme gücü verdiğin için 4 senedir, hatta 4 sene 9 aydır, teşekkür ederim yavrum. İyi ki doğdun. Ve doğum günü dileğim, yollarında taş olsa da, önemseme. Büyük resme bak.

193. Anneannen ve dedenle uzun zaman geçir

Pıçırım!

Geçen hafta baban ve eşyalar Bodrum'a gitti. Araya hafta sonu sokağa çıkma yasağı da girdiği için toplam 6 gece anneannenlerde kaldık. Senin için eğlenceli, benim içinse ne yalan söyleyeyim dinlendirici bir haftaydı. Dedenle de anneannenle de özel bir iletişimin var, ikisiyle de farklı tatta deneyimler yaşıyorsun ve buna bayılıyorum. Umarım daha uzun yıllar bir arada oluruz ve artık rahatça sarılabileceğimiz günler yakındır. Bit artık Covid 19!

Bu arada Bomonti artık oturdu iyice, sevmeye de başladım gitgide yerleşmeye, benimsemeye ve yaşamaya başladıkça, emek verdikçe kenarına, köşesine. Artık Bodrum için gün sayma vakti. Ama kar geliyormuş bu hafta ve bil bakalım kimin doğum günü kapıda... :)

 

192. Her yeni yılın, bir öncekinden güzel olsun

Çiçeğim, bugün 1 Ocak. 3 gün sokağa çıkma yasağı olduğu için herkes gibi biz de çekirdek aile olarak evdeydik. Hoş, yasak olmasa da yılbaşı evde güzel, ama belki daha kalabalık olmak güzel olurdu. Neyse her şey düzelirse, bu salgını hasarsız atlatırsak inşallah seneye... Biz babanla seni uyuturken uyuyakaldık ve havai fişek sesleriyle uyandık. Havai fişeklerin kuşlara zarar verdiğini öğrendiğimden beri sevmiyorum onları. Yatakta üçümüz sarılarak karşılamak güzeldi ama 2021'i. 

Bu yılbaşı içim buruk, kalbim kırıktı. Mesko dayın aklımdan çıkmadı, İzzet dayım aradı boğazım düğümlendi. Geçen yılbaşı bize attığı mesajlarını görünce gözyaşlarımı tutamadım. Sen hayatımızın neşesi, coşkususun Mila. Sen olmasan bu süreci atlatmam çok daha zor olurdu. Ki atlatamadım, belki hiçbir zaman atlatamayacağız hepimiz. Ama şifamsın benim bunu bil.

2020 benden, bizden çok önemli bir insanı götürdü evet ama öyle tatlı bir bebek de getirdi ki... Geçtiğimiz yılın en güzel, belki tek güzel şeyi sensin 4. yeğenim Ayşegül. Mila da seninle tanışmak için can atıyor. Bihter teyzesi yeni yılda kucağımıza ver bu minnoşu.

Ve senin için dileğim bebeğim, yeni gelen her yılının bir öncekinden iyi olması.

191. İlk evini unutma

Çiçeğim, sana bu satırları Bomonti'deki evden yazıyorum. Bugün taşındık. Taşınmak zor bir şey. Pandemide daha da zor. Ama yeni ev, heyecanı ve umuduyla birlikte geliyor. Üstelik yılbaşı yaklaşmışken... Alışmak öte yandan, biraz zaman alır. Hem semt hem ev değiştirmek... Önümüzde bir de şehir değişikliği var. Sağlık olsun, hepsi olur. Bugün anneannen ve deden sağ olsunlar hemen gelip toparladılar bizi. Yarın da teyzen gelecek. İyi ki varlar Milakuş. 

Ayrıldığımız ev senin doğduğun evdi. Orada çok anımız var. Senin ilklerin orada yaşandı hep. İlk adım, ilk yemek, ilk sözcük, ilk arkadaş, ilk okul, il komşu, ilk bahçe. Ve o göknar ağacımız. Onunla da vedalaştık bugün, Betül teyzeyle de... Dileğim ilk evini hep hatırlaman...

Bu arada bugün aynı zamanda Melek abladan fotoğrafların da geldiği gündü. Hepsi çok güzel.

190. Hayalimden de güzel olduğunu bil

Annelikte vicdan azabından kaçış yok galiba Milakuş. Ne yaparsan yap... Mesela bir çocuğum daha olsa ayrı, olmasa ayrı açılardan sana haksızlık yapıyorum endişesi. Şu taşınma döneminde mesela, yeterince ilgileniyor muyum seninle, oynuyor muyuz istediğin kadar çok düşüncesi... Ya da Bodrum'a gitme kararı senin için iyi mi kötü mü tedirginliği... Bitmez bu...

Neyse sen şimdi buraya büyük harflerle yazacaklarıma odaklan ve bunu hiç unutma.

BENİM İÇİN HAYAL ETTİĞİMDEN ÇOK DAHA GÜZELSİN, ÇOK DAHA İYİSİN. TEŞEKKÜR EDERİM ANLAYIŞIN, AKLIN VE NAİF KALBİN İÇİN. SEN DÜNYAMI, HAYATA BAKIŞIMI DEĞİŞTİRDİN. PAYLAŞTIĞIMIZ HER AN İÇİN ŞÜKÜRLER OLSUN.