Minnoş kızım benim... Artık 40'ın çıktı, genç kızlığa doğru hızla koşuyorsun! Gerçekten de dedikleri gibi zaman hızlı geçiyormuş ama ben her anın tadını çıkararak yaşıyorum, bir kaygım yok bu konuda. Seni gözlemlemek, gelişimini fark etmek öyle büyük zevk ki. Baban için de benim için de. Mesela artık yüzlere odaklanabiliyorsun, gözlerimizin içine bakabiliyorsun, başını çevirip bizi takip edebiliyorsun ve en güzeli o muhteşem gülücüklerini cömertçe sunuyorsun bize. Hele emzirirken ben başka bir yere baktığımda beni gülümseyerek seyrettiğini fark etmek... Dünyalara bedel. İçimi eriten bir an o. Bakalım kahkahalar ne zaman gelecek...
40 uçurma için tabii ki Pendik'e ananeme gittik. Bilmem hatırlıyor musun, ilk dileklerimden biriydi ananemin seni görmesi. Çok şükür Allahım bana bunu nasip etti. Öyle huzur dolu bir andı ki seni onun kucağına bırakışım. Onun yaşadığı mutluluğu tahmin bile edemiyorum ve bugün sana o sevincin aynısından diliyorum İpek böceğim.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder