127. 2 yaş sendromunu hafif atlat

Bebeğim şu anda sen kanepede babanla oturmuş belgesel izlerken ben de sizin muhabbetinizi dinleyerek yazıyorum bu satırları. Gerçekten de bir sohbet havası, bazen sen bir şey soruyorsun baban cevap veriyor, bazen de babanın sorduğu soruyu yanıtlıyorsun. O kadar mucizevi geliyor ki bu... Yani bundan 1 sene önce şahit olduğum sadece babanın seninle konuşmasıydı, ondan da yaklaşık bir sene önce böyle bir monolog bile yoktu beraber olduğunuzda. O dönem sadece ağlamanın nedenlerini bulmaya çalışıyorduk. Gaz mı, açlık mı yoksa kaka mı? Bu gelişme müthiş bir şey. Gerçekten bir insanın doğup büyümesi, gelişmesi, ona bir şeyler öğretmek, öğrettiklerini uyguladığını görmek inanılmaz bir haz. Şu an bıcır bıcır, yarım yarım konuşmanla o kadar tatlısın ki... Gerçekten müthiş berrak bir zihinle söylediklerimizi hemen anlaman, cümleler kurman bizi mest ediyor. Ama yavaş yavaş bebeklikten çıkma sancıları, 2 yaş sendromu da kapımızı çalmaya başladı. Bazen çok aksi olabiliyorsun. Tutturma huyun yoktu, o biraz başladı. Geceleri bizim yatağımızda uyumak istiyorsun mesela. Bunun gibi değişiklikler söz konusu. Ama zaten bebeklikte her şey geçici, bunu anladım ben. Hayat gibi değişken... Mesela iştahın kötüydü bütün yaz, ama yerine geldi çok şükür. Ama yine kesilebilir, uykular bazen güzel gider bazen bozulabilir. Böyle böyle büyüyorsunuz işte. 


Şimdi yatma zamanın geldi. Dileğim ne olsun? Madem açtım konuyu, 2 yaş sendromunu hafif atlatman olsun bari...