Cumartesi mobilyaların geldi. Karyolan, gardırobun, cibinliğin, halın... Hepsi mis gibi, inşallah beğenirsin. Bugün sağlık ocağına gittim. Evimize çok yakın. Sen gelince aşıların için bol bol ziyaret edeceğiz orayı. Bu yüzden pek hoşlanacağın bir yer olmayacağı açık!
Buraya yazmak istemesem de şu 9 ay içinde kim bilir kaç kez canımızı yakan olaylar oldu ülkede. Bir yerlerlerde bombalar patladı ve yüzlerce insan hayatını kaybetti, insanlar sevdiklerini yitirdiler pisi pisine. Ne zaman son bulacak, son bulacak mı onu da bilmiyorum. Pembe bir ülkeye doğmuyorsun yani Mila. İnsanların endişeyle yaşadığı, hayatlarını, sevdiklerinin hayatlarını kaybetme korkusuyla nefes aldığı bir coğrafya haline geldi burası. Bir olay oluyor, hepimiz şok oluyoruz, bunalıma sürükleniyoruz, sonra yavaş yavaş unutmaya başlıyoruz. Kendi küçük mutluluklarımıza ve dertlerimize geri dönüyoruz. Gerçekten tam unuttuğumuz anda bir şey daha oluyor ve biz aynı üzüntüyü tekrar tekrar yaşıyoruz. Kapkaranlık bir gün zaten bugün, senin de içini kararttım meleğim. Neyse bugünkü dileğim sadece senin için değil, Türkiye için aynı zamanda. Sen bunları okuyacak yaşa geldiğinde terör bitmiş olsun lütfen. Aşağıdaki fotoğraf gibi umut dolu, aydınlık bir geleceğe bakalım hep beraber.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder