241. Cumhuriyetin 200. yaşını da gör

Tuhaf bir dilek oldu farkındayım! Ama içimden bu geldi ne yapalım. Umarım sen 106 yaşında tonton bir nine iken, yanında çocukların, torunlarınla cumhuriyetimizin 200. yaşını kutlarsın ve 100. yılı nasıl kutladığını hatırlarsın. Eğer hatırlamazsan ben sana hatırlatırım! İşte böyleydi kuşum:

Dereköy sokaklarında okul 

yürüyüşü.

Derya ile 100. yıl dansı.

3 silahşörler!

Sınıf gösterisi. "Cumhuriyet Özgürlüktür"

100. yıl pozu!

Cumhuriyet mangalı!

Gümüşlük'te Cumhuriyet
Yürüyüşü ve fener alayı.

O haftadan sonra 10 Kasım geldi. Canımız Atamız...Biz yine okulunda toplanıp anma töreninden sonra İstanbul'a doğru yola çıktık. Halen daha oradayız. Cumhuriyete sahip çık bebeğim, o bizim değerlimiz.

240. Hedeflerine ulaştığın yazların bol olsun

Yavrucuğum, 6 buçuk yaşını sürdüğün bu yaz bence ikimiz için de unutulmazdı. Bugün 14 Ekim ve biz az önce denizden geldik. Bu yıl son girişimiz olabilir, havalar serinledi serinleyecek. Şimdi sen ödevini (K fasikülü) yaparken ben de ne zamandır yazmayı planladığım bu yazıyı yazıyorum. Neden unutulmaz bir yaz geçirdiğimize gelince. Bu birkaç ay öğrenmeyi istediğin pek çok şeyi denediğin ve başarılı olduğun bir yazdı. Birlikte hayaller kurmuş, çeşitli hedefler belirlemiştik.

1. Yüzme öğrenmek. 

İlk kendi kendine yüzmeyi Akyaka'da yaptın.
Planlarımızda olmayan dalma işini de
Yalıçiftlik Gerenkuyu'da becerdin.

2. Bisiklete binmek.

İlk gün benim, ikinci gün babanın çabasıyla
üç günde hallettin.

3. İp atlamak.

Kendi kendine çözdün.

4. Ayakkabı bağlamak.

Yardımımla öğrendin.

5. Amuda kalkmak.

Jimnastik kursunun büyük etkisi oldu.

Çalıştıkça başardın, başardıkça daha çok çalıştın ve mutlu oldun. Sen mutlu oldukça ben daha da mutlu oldum. Seninle gurur duyuyorum bebeğim. Bunların hiçbirini yapamamış olsaydın da gurur duymaya devam edecektim çabanla ve kararlılığınla... Daha çok şey başardığın yıllara...

239. İlkokul 1 şahane geçsin

 Kuzucuğum,

Bugün sen ilkokula başladın. (Daha doğrusu dün yazmalıyım çünkü seninle birlikte uyuyakaldım akşam ve bu yazıyı gece 1'den sonra yazıyorum.) Bu bloga yazmaya başladığımda sen daha karnımda üç aylıktın. Cinsiyetini bile öğrenmemiştik henüz. Şimdi o gelincik tohumu boyutundan, mini mini 1'lere evrildiğine inanamıyorum gerçekten. 

Oryantasyon gününde Pişi seni uğurladı.

Dereköy İlkokulu'na başladın. Yoğun çabalarımız sonucu oldu bu. Zaten iyi bir okul olduğunu biliyorduk, hakkında güzel şeyler duyuyorduk buraya taşındığımızdan beri. Derya ve Kiraz da oradaydı ve Elif ile Gözde de çok memnundu bu seçimden. İş, ikametimizi almaya ve iyi bir öğretmen ve az mevcutlu bir sınıf dilemeye kalmıştı. Okul müdürü işi sıkı tutuyor ve ikametini alanlardan çok Dereköylülere öncelik vermek istiyordu. Neyse sonunda bizi almayı kabul etti. Geçen perşembe ve cuma oryantasyon günleriydi ve okulda sadece birinci sınıf vardı.

İkinci oryantasyon gününden...

Sınıfın şimdilik 29 kişi. Bu bir devlet okulu için kabul edilir bir sayı. Öğretmenin Neval Öğretmen. İlk izlenim olarak güler yüzlü ve samimi. Sen de sevdin, önemli olan bu. Umarım sana güzel izler katar, çünkü ilkokul öğretmeni unutulmaz. Okula uyum günlerinde zorlanmadın, bu içimizi rahatlattı.

Ve ilk gün geldi çattı. Sabah 7 buçukta uyandık. Ben beslenme çantanı hazırlarken sen kahvaltını yaptın. Evet artık sen her gün evde kahvaltı yapmak durumundasın, ben de sana beslenme hazırlamak! Bunlar tatlı rutinler. Hiç şikayetçi değilim.

Beslenme kutun ve sürpriz notum.

İlk beslenmen buydu.

,

Okul yolunu tuttuğumuzda saat 8:40'tı. 10 dakika sonra okulun bahçesindeydik. Kısa bir törenin ardından sınıflarınıza dağıldınız. Ben okulun karşısındaki fırının terasında kahve içmeye gittim ve ilk tenefüse kadar beklemeye karar verdim seni. Çıktın ve hemen bana el salladın. Sonra da Kiraz ve Derya'yı buldun. Ben de eve döndüm. Sen okuldayken evde biraz heyecanlı ve şaşkındım. Aynı senin sabah okul bahçesindeki halin gibi.

1/A

Okulun çıkış saatini zor ettim diyebilirim. Geldiğimde sen sanki aylardır okuldaymışçasına rahattın. Teneffüste Kiraz ve Derya ile takılıyordun. Hatta herkes çıktı neredeyse biz Derya ve seni zor ikna ettik bahçeden ayrılmaya.

Sizi çekerken yakalandığım o an!

,
Sonuç olarak bence güzel bir başlangıç yaptın Milakuş. Gerisi daha da harika geçer dilerim. Seni seviyorum yavrum.

238. Daha nice anne-kız tatillerimiz olsun

Bitanem, arkadaşım Nihal Muğla'nın Ula ilçesi, Şirinköy'e taşınmıştı bundan birkaç sene önce. Bodrum'a iki buçuk uzaklıkta bir yer. Buraya ilk yerleştiğimiz sene bizi ziyarete gelmişlerdi kızı Mavi ile. Bu kez de biz ikimiz gittik onlara ve iki gece kaldık. Mini bir tatil oldu bizim için. Arabayla uzun mesafe yol, kedi-köpekli bir evde kalma, arkadaşlarımızla takılma, Azmak'ta tekne turu, keçi sütü dondurma, farklı bir havuz deneyimi ve en önemlisi Akyaka'da bir plajda senin kendi kendine suyun üstünde kalmayı çözmen ve saatlerce denizden çıkmaman. Hepsi çok güzel ve özeldi. Daha nicelerine Memi...

237. Daha nice mezuniyetlerin olsun

 Biricik kuzum,

Dün Bodrum Çocuklar Evi'nden mezun oldun. İki sene boyunca oradaydın ve çok sevdiğin öğretmenlerin, güzel arkadaşların, eşsiz anıların oldu. Okulun seni kucağına aldı, büyüttü, kişiliğine eşlik etti. Öyle mutluyum ve minnet doluyum ki bu iki sene için. Neyse ki mezuniyetten sonra da okuluna doymak için iki ayın daha var. Ve sonra istediğin an ziyaret edebilirsin. Demet öğretmeninle, Sibel öğretmeninle ve devam eden arkadaşlarınla kavuşabilirsin. Bu yıl Derya'nın yaptığı gibi... Anneannen ve deden de bu özel günde yanımızda oldu çok şükür. Daha nice mezuniyetlerine kuşum...

Bu arada bir iyi bir de kötü haberim var. Önce kötü olan. Maalesef seçimi kaybettik, ama yapacak bir şey yok, hayatı ışıklı yaşamaya, geleceğini aydınlatmaya devam etmeye çabalamaktan başka. İyi haber ise, romanım Mutlu Mesut yayımlandı! Çok şükür. Benim için çok kıymetliydi Mesko dayının doğum gününe yetişmesi...

236. Sosyal medya ile arana mesafe koy

 Milakuşum, yavrupuşum...

Şu an seninle İstanbul'dayız anne-kız. Seçimden bir gece önce dönücez Bodrum'a. Evet seçim zamanı geldi çattı. Ertesi günü ayrıca bir post gireceğim ama dileğim belli. Kılıçdaroğlu kazansın, onlar yargılansın. O günleri görelim. Çocukların geleceğinin aydınlandığını bilelim. Bu ülkenin daha fazla hırpalanmaya gücü kalmadı.

Gelelim bu dileğin açıklamasına... 2006 yılında açtığım Instagram hesabım bir neden gösterilmeksizin kapatıldı. Yıllardır biriktirdiğim fotoğraflarım, videolarım, unutulmasın isteğim anılarım, seninle ilgili paylaştığım dönüm noktaları bir anda silindi. Büyük bir haksızlık ve vahşice kesinlikle... Elbette tüm o fotoğraflar, videolar ve anılar benimle hala. Hard disc'lerde güvenle (öyle mi acaba) saklanıyorlar. Anılar ise kalbimin ve hafızamın bir köşesinde tutabildiğim kadar varlar. Ama oradaki günce, kronolojik tutanak yok artık. (Facebook'ta sen üç yaşına kadar paylaştığım her şey var ama) Elbette üzücü oldu bu benim için ama aynı zamanda da uyandıran da bir tarafı vardı. Fazla anlam yüklememek gerektiği ile ilgili bu mecralara. Yeni bir hesap açtım, taze bir başlangıç oldu. Senin, bizim önemli anılarımızı paylaşırım, geçmişten de hatırlatma yaparım tabii ara ara ama artık eskisi gibi bir değere sahip değil benim için Instagram. Senin zamanında hala olacak mı bilmiyorum. Dileğim bu mecralara anlattığım tavırla yaklaşman...

İyi ki burası var, burası asıl hazine bizim için... İleride okumak ve hatırlamak ikimiz için de muhteşem olacak. Yeniden blog'a ağırlık vermeye karar verdim. Tabii burası da ne derece güvenli, mechul!

Yeni ve muhtemelen son
dövmem. Senin çizimin.

Seramik kursunda yaptıklarımız...

 

235. Bağımsızlığın tadını çıkar

Milakuş,

Sen ne zaman bu kadar büyüdün de bir yerlerde bizsiz yatıya kalmaya başladın kuşum? Bir eşik daha aşıldı işte. Geçen ay teyzenlerde kaldın önce ve dün de Derya'larda. İki konaklama da sıkıntısız ve eğlence doluydu. Elbette oldukça heyecan verici üçümüz için de... Cesaretin, rahatlığın ve özgüvenin ilham verici bebeğim, seni çok seviyorum. Büyümeni ve atladığın eşikleri mutlulukla izliyorum. Tek başına attığın adımların ve bağımsızlığının tadını çıkar, her yaşında.