57. Mutlu sonlara inan

İpek böceğim... Çocukluğuma dair hatıralarımdan biri de hafta sonu sabahları izlediğimiz filmlerdir. Pazarları ailece yaptığımız kahvaltının ardından tek kanallı televizyonda genelde bir kovboy filmi başlardı ve babamla onu izlemeye koyulurduk. Cumartesi günleri de teyzenle çizgi film kuşağımız vardı. Bazen de masalların sinema filmi versiyonlarını izlerdik beraber. O çocukluğumdaki tadı geçen pazar seninle yeniden aldım. Baban yukarıda uyuyordu, biz de aşağıda anne kız zapping yaparken bir kanalda Sindirella filmine rastladık. Bu masal, favorilerimden biridir. Hatta zamanında teyzenle birlikte tasarım ayakkabılar yaptığımız işimiz de ismini o masaldan almıştı, anlatmışımdır. Seni sallanan koltuğuna oturttum ve ortasından başlayarak Külkedisi hikayesini izlemeye koyulduk. Neredeyse tüm masallar gibi o da "onlar ermiş muratlarına, biz çıkalım kerevetlerine" şeklinde mutlu bitiyordu. Elbette ki hayat, masallardaki gibi değil, siyah-beyazların yanı sıra griler de var, inişler var, çıkışlar var, kayıplar var, sonra kazançlar ve sonra tekrar kayıplar var. Senin, masallardaki rafine dünyanın gerçek hayatta da olduğuna inanmanı beklemiyorum ve istemiyorum. Ama masallarda, kahramanımızın başına ne gelirse gelsin sonunda mutlu olacağına inanırız ya hani, işte o iyimser ruh halini gerçek hayatına da taşımanı diliyorum bebeğim. Hayatın daha kolaylaşacak. İnan bana. 

O zaman gökten 3 elma düşmüş. Biri sana, biri anne-babana, biri de beyaz atlı prensine!

Haftaya Pendik'te yapılacak mevlüdünün elmaları.