249: Küllerinden doğ

 Meleğim,

Çok zaman geçmiş son yazdığımdan beri. Bu arada bazı gelişmeler oldu. Mesela senin için "ergenlik" ufak bir göz kırptı. Doktora gittil. Şimdilik beklemede ve gözlemdeyiz. Bir tık erken ama çok da sorun yok gibi gözüküyor. Heyecanlı bir süreç bu, aslında hiç beklemiyordum bu günlerin bu kadar yakın olduğunu, biraz sürpriz oldu ama sağlıklı olduğun sürece yaşanacak her değişime de hazırım.

Diğer bir gelişme aslında benimle ilgili. Bir hobi olarak başladığım Çocuklarla Felsefe (P4C) yöntemini profesyonelliğe dönüştürmüş olmam. Cem'in bana verdiği kitapla İngilizce öncesi iki saati değerlendirmek için başladığım atölyeler sürerken bu konuda eğitimler olduğunu fark ettim. Onlara katıldım, kendimi geliştirdim. Çocuklarla Felsefe Bodrum adıyla bir instagram hesabı açtım. Sosyal medyacı arkadaşımla hesabı güzel bir görünüme kavuşturduk. Sınıftaki bazı veliler çocukları için atölye isteyince, her hafta toplanıp evin bahçesinde toplandık ve çocuk kitapları üzerinden felsefi kavramları konuşmaya başladık. 

Sonra Inspera'ya başvurdum. Ortaken'te çocuk atölyeleri de düzenleyen güzel bir sanat/kültür merkezi. Ve başvurum kabul edildi. Ağustosta orada Çocuklarla Felsefe atölyeleri düzenleyeceğim, büyük ihtimalle eylülde de devam edecek. Bu arada eğitimlerle, kitaplarla P4C hakkında daha donanımlı olmaya çabalıyorum. 9-10 Eylül'de İstanbul'da Peter Worley'den eğitim alacağım. Yani haftaya sen ve ben İstanbul'dayız yine. Şubattan beri iki kez İstanbul, iki kez de Ören-Ayvalık yaptık. Ailece Akbük-Akyaka arasında mini bir kamp tatilimiz oldu.

Temmuz 12-15 arasında ise inanılmayacak bir şeyi gerçekleştirip 6 kız kuzen ve 6 kız çocuğu Urla'da bir evde çok eğlenceli zaman geçirdik. Tam bir keyif tatiliydi. Her sene yapmaya karar verdik bunu. Kuzenlik bağlarını güçlendirmesi açısından da önemliydi o üç gün.

Oradan teyzen, İnci, sen ve ben arabayla Bodrum'a geçtik, bir hafta bizde kaldılar ve harika geçti tabii ki.

Yıldönümümüz

Sonra ise hep beraber (baban hariç) Ören'e gittik. Orada da birkaç gün anneanne ve dedeyle zaman geçirdikten sonra, teyzenler İstanbul'a biz ise dedenin yeni arabasıyla Bodrum'a döndük.

İşte 6 ayın özetini yapmaya çalıştığım yazının sonuna geldim. Biraz uzun ve bolca fotoğraf içeriyor doğal olarak. Bu yazının dileğine gelince, galiba sevdiğin bir işi yapmanın zamanı ve yaşı yok. Her şey için geç olduğunu düşündüğünde bile ayağa kalk ve kendini yeniden yarat. Tıpkı bir Zümrüd-ü Anka kuşu gibi... Belki dövmesini yaptırırım :)