125. Verdiğin sözleri tut

Minik meleğim... Daha önce buna benzer bir dilekte bulunmuş muydum hatırlayamadım şimdi belki çakışabilir bazen. Bu da o dileğe ne kadar önem verdiğimi gösterir aslında. Gerçekten de benim için birisine verdiğim sözü tutmak, mümkün olduğu kadar başarmaya çalıştığım bir şey. Hele o kişi bir çocuksa çok daha ciddileşiyor işler. Çünkü çocuklar kendilerine verilen sözleri asla unutmaz. Ben unutmazdım. Söz konusu benim çocuğumsa, yani sensen, o sözü tutmak benim için olmazsa olmaz artık. 

Cumartesi günü arkadaşım Nihal'in kız Mavi'nin 1 yaş doğum gününe gittik. Sen de tanıyorsun Mavişi, umarım daha uzun yıllar da arkadaş olursunuz. Sonrasında planım, evde seni uyutmak, uyanınca da 1903'teki Kids and Pets Festivali'ne götürmekti. Akşam da arkadaşım Esra'nın düğününe davetliydik. Sana tüm planı sabahtan anlattım. Neyse doğum günü sonrası eve geldik ve baban, sen, ben güzel bir uykuya daldık. Uyandığımızda festivalin bitmesine nereyse 1 saat kalmıştı. Daha kuaföre de gitmem gerekiyordu, o yüzden festivale gitmemeye karar verdim. Oysa sen, daha önce sana festivale (okul dedim) gideceğimizi söylediğim için soran gözlerle "okul? okul?" diye etrafımda dönmeye başladın heyecanla. Okulun bittiğini, başka zaman gideceğimizi söyleyip, seni babanla bırakıp kuaföre gittim ama içim hiç rahat etmedi. Kuaförden döndüğümde saat 5'i 10 geçiyordu, yani 10 dk önce bitmiş olması gerekiyordu festival. Ama dayanamadım atladık gittik arabayla 5 dakikada festivale. Görüntü hüzünlüydü, herkes toplanmıştı. Bir yerde bir köpek ve kafeste bir papağan görebildik sadece. Yeni yeni toplanmaya başlanan bir masa kalmıştı sadece. Onlardan boya yapabileceğimiz bir şey rica ettim. Bize bez bir çanta ve pembe boya verdiler. Oturduk onu boyadık. Ve sonuçta sözümü tutmuş oldum sana bebeğim. Bir tane de kitap hediye ettiler bize. Çanta, kitap ve aşağıdaki fotoğraflar o günün ve bu dileğin hatırası olsun. Senin de bu konuda hassas olman hayaliyle, öpüyorum bal yanaklarından.